خبرنامه انجمن اسلامی دانشگاه صنعتی شریف

خبرنامه شماره 64

khabar-name — Sat, 02 Jun 2007 18:14:18 GMT

به بهانه برگزاری انتخابات شورای مرکزی انجمن

آخرين سنگر

«آرش»

هر حکومتی كه خود را منادي آزادی و دموكراسي ميداند، انتخابات آزاد و همگاني را به عنوان اولين و مهمترين شاخصهي آزادي در جامعه ميپذيرد و به آن تن در ميدهد. در جوامع پيشرفته كه يد طولايي در حركت به سوي دموكراسي و آزادیخواهی دارند، برگزاری انتخابات آزاد نه تنها در تعيين دولت مركزي، كه هر تشكل اجتماعي (از سنديكاهاي كارگري گرفته تا انتخاب شهردار و ...) برگزار مي شود. نهالي كه تا چندي پيش در كشور ما نيز جوانه زده و به لطف فعالیتهای مردمی در حال باليدن بود. تشكيل سنديكاهاي كارگري و تشكلهاي صنفي اقشار مختلف جامعه، در كنار انجمنهاي اسلامي دانشگاهها كه همگي شوراهاي مركزي خود را از طريق برگزاري انتخابات آزاد مي شناختند، روزنه هاي اميدي را گشوده بود كه بعد از ساليان سال آرزوي ملت ما به تحقق خواهد رسيد و مردم خود حكومت را در درست خواهند گرفت و سرنوشتشان را به میل خود رقم خواهند زد. اما چندي است كه حكومت با اشكال تراشي در اين راه ، مانع از حركت جامعهي ايران به سمت دموكراسي شده است. برخورد شدید با سندیکای اتوبوسرانی و دستگیری و فشار بر معلمان تنها گوشهای از این اشکالتراشیها بود. در محیط دانشگاه هم حکومت با سنگاندازیهای مداوم در مسیر فعالیتهای انجمنهای اسلامی، دست به تعطیلی و منزوی کردن این تشکلها زد.

تا پيش از سال 76 انجمن هاي اسلامي به عنوان پايگاه دولت در دانشگاه محسوب مي شدند و نقش تبليغاتي براي فعاليت ها و عملكردهاي دولت در دانشگاه ها را بر عهده داشتند.( اسنادی در دست است که ارگانهای دولتی برای آگاهی از وضعیت زمان تحصیل کارمندان خود نامههایی به انجمنها ارسال میکردهاند.) این روند تا سال 76 و روي كار آمدن دولت اصلاح طلب ادامه داشت تا اينكه در سال 76 انجمن ها با رويكردي انتقادي به سياست هاي دولت و به عنوان پايگاه جنبشهاي دانشجويي تغيير موضع دادند. به مرور و با بازتر شدن فضاي جامعه انجمنهاي اسلامي از آزادي عمل بيشتري برخوردار شده و با پيشگامي دانشگاه هاي تهران و با برگزاري انتخابات آزاد و سراسري، شوراهاي مركزي خود را (كه اداره كننده و مسئول كليهي فعاليتهاي انجمن اسلامي مي‌باشد) شناخته و براي يك سال فعاليت خود به صورت قانوني رسميت مييافتند. در این سالها حکومت به منظور پر کردن خلا انجمنها، دست به تشکیل بسیج دانشجویی و فعال کردن آن زد تا هم نقش فراموش شده انجمنها را بر عهده بگیرد و هم پایگاهی در دانشگاه برای مقابله با انجمنهای اسلامی باشد. تمامي اساسنامه ها و آئين نامه هاي داخلي این انجمنهای اسلامی از زمان بازگشايي دانشگاهها و پس از انقلاب فرهنگي به تصويب شوراي فرهنگي آن زمان رسيده و در طول نزديك به 20 سالي كه از حيات اين تشكل ها (بعد از انقلاب) ميگذرد هيچ مشكل قانوني براي ادامه فعاليت اين نهادها وجود نداشته است. دولت کریمه احمدی نژاد از طریق وزارت علوم و با سو استفاده از تفرقه میان جنبش دانشجویی اندک اندک انجمنها را به تعطیلی کشاند و حق برگزاری انتخابات را از این تشکلها به بهانههای متفاوت صلب نمود. این برخورد دولت با واکنشهای متفاوتی از طرف جامعه دانشجویی روبرو شد. در بعضی دانشگاهها (چون دانشگاه چمران اهواز ) با برخوردهایی تند انجمنها را منحل کردند. در برخی دیگر ایردات اساسنامهای را بهانه قرار داده و در برخی اجازه برگزاری انتخابات آزاد راصادر نکردند و سرسختانه در بر مواضع پا فشاری کردند. بدیهی ست لزوم پویایی و زنده ماندن هر تشکلی برگزاری انتخابات آزاد با شرکت افرادیست که آن تشکل برای دفاع از حقوق آنها و بیان دیدگاهها و نظرات آنان به وجود آمده. در خواست مسئولان دانشگاهی با برگزاری انتخابات داخلی با واکنش تند برخی از دانشگاهها همراه بود. دانشجویان با سر باز زدن از پذیرفتن این امر انتخابات را به روال هر سال و بدون مجوز رسمی از دانشگاه برگزار کردند. همین رفتار فراقانونی بهانه را برای بستن در انجمنها به مسئولان داد..

انجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیر نمونه بارز چنین اتفاقی بود. مسئولین این دانشگاه بلافاصله پس از تعطیلی مجوز تشکیل تشکل دیگری با نام « انجمن اسلامی دانشجویان مستقل» را صادر کردند که رویکردی مخالف انجمن گذشته در پیش گرفت. گرچه دانشجویان کماکان به اعتراضات خود ادامه میدهند اما دانشگاه آنها را به رسمیت نشناخته است.

در آبان، هر سال انتخابات انجمن اسلامي دانشگاه شريف، به صورت آزاد و با تاييد و نظارت مسئولين دانشگاه، با معرفی كانديداهاي شوراي مركزي انجمن اسلامي برگزار ميشد. سال گذشته بر خلاف روال ساليان قبل، مسئولين دانشگاه مجوز برگزاري انتخابات آزاد را صادر نكردند. در پي مذاكراتي كه شوراي مركزي انجمن اسلامی دانشجویان با رياست و مسئولین دانشگاه داشت، علت اين امراين طور بيان شد که طبق اساس نامه ي تشكل هاي دانشگاهي اين تشكل ها حق برگزاري انتخابات آزاد را نداشته و انتخابات بايد به صورت داخلي و تنها با حضور اعضاي تشكل انجام شود. مسئولين در برابر اين سئوال كه چرا تا به حالت مجوز انتخابات آزاد صادر شده و چرا هم اكنون اجازه برگزاري انتخابات آزاد داده نمي شود پاسخ دادند كه تا به حال خلاف قانون عمل شده و از این پس طبق قانون برخورد خواهد شد!! در ضمن در این جلسات این طور بیان شد کهکه هر تشکل باید حدود 300 عضو رسمی داشته باشد تا اجازه فعالیت بگیرد! سوال اینجاست که کدام تشکل دانشجویی در گذشته و حال این تعداد عضو رسمی و ثبت شده داشته است؟! در این شرایط دو راه کار در پیش روی انجمن اسلامس قرار گرفت:1- برگزرای انتخابات طبق روال گذشته و بدون توجه به اوامر مسئولین. 2- برگزاری انتخابات داخلی با شرکت اعضای رسمی.

با واکنشهایی که دولت در برخورد با دیگر دانشگاهها در پیش گرفته بود امکان برگزاری انتخابات آزاد وجود نداشت. سرنوشت دانشگاه امیرکبیر نشان از برخورد غیر منطقی و تند مسئولان داشت. از آنجا که انجمن اسلامی از خلال سالهای سخت گذشته با گذر از موانع و مشکلات به حیات خود ادامه داده بود و امانتیست که به دست ما رسیده، به تعطیلی کشاندن آن با دست خود غیر منطقی و ناموجه مینمود. بر این اساس انجمن تصمیم بر این گرفت که انتخابات را به صورت داخلی طبق گفته مسئولین برگزار کند تا هم جلوی بهانه تراشیهای بعدی دانشگاه را بگیرد و هم به حیات خود ادامه دهد. انجمن همچنین برگههای عضویتی را در اختیار دانشجویان قرار خواهد داد که علاقمندان به شرکت در انتخابات و عضویت در این تشکل میتوانند با پر کردن آنها به ما بپیوندند.

از آنجا كه انجمن اسلامي دانشجویان دانشگاه شریف خود را نماينده و مدافع حقوق اجتماعي و سياسي كليهي دانشجويان مي داند، خواستار برگزاري انتخاب آزاد است ولي در شرايط فعلي كه حكومت و دولت به هر بهانهاي سعي در به تعطيلي كشاندن اين تشكل با سابقه و موثر در تاريخ جنبشهاي دانشجويي دارد، منطقي است كه با برگزاري انتخابات داخلي موافقت شود. برگزاري انتخابات چه داخلي و چه آزاد ضامن حيات انجمنهاست. چرا که از این طریق دانشجویان خود را در تصمیمات انجمن سهیم میدارند. انتخاب اعضاي شوراي مركزي از طرف هر گروه و هر مسئولي به جز عموم دانشجويان به معناي خارج شدن انجمن از مسير اصلي خود (كه همانا نقش رهبري جنبش دانشجويي و رويكرد انتقادي به دولت و تامين اهداف آزادانديشي دانشجويان و .. است. ) و تبديل شدن آن به نمايندهي گروه خاصي از جامعه مي باشد. عموم دانشجویان همواره در انتخابات انجمن شرکت نمودهاند و آن را به ادامه راه خویش ترغیب نمودهاند. امیدست که انجمن کماکان به حیات خود ادامه دهد تا بتواند از حقوق حقه دانشجویان دفاع کرده و خواستههاشان را به گوش دولتمردان برساند.

خبرنامه شماره 63

khabar-name — Thu, 31 May 2007 12:32:18 GMT

«پدیده ای» با نام «بد حجابی»!

«علی عبدی»

برشهایی از تاریخ

روز 17 آبان 57، در نوفل لوشاتو، پاسخ آيت‌الله خميني به اين سؤال خبرنگار گاردين كه: «آيا زن‌ها قادر خواهند بود آزادانه بين حجاب و لباس غربي حق انتخاب داشته باشند؟» چنين بود كه: «زنان در انتخاب فعاليت و سرنوشت و همچنين پوشش خود با رعايت موازين آزادند.» و در توضيح اين موازين، در 11 صبح 15 اسفند همان سال، آیت الله خميني در مدرسة فيضية قم و در جمع علما و روحانيون حوزة علمية قم گفتند: «الان وزارتخانه‌ها، اين را مي‌گويم كه به دولت برسد، آن‌طوري كه براي من نقل مي‌كنند باز همان صورت زمان طاغوت را دارد. وزارتخانة اسلامي نبايد در آن معصيت بشود. در وزارتخانه‌هاي اسلامي نبايد زن‌هاي لخت بيايند، زن‌ها بروند اما باحجاب باشند. مانعي ندارد بروند، اما كار بكنند. لكن با حجاب شرعي باشند، با حفظ جهات شرعي باشند...»

بی دلیل نبود که دو روز بعد در هفدهم اسفندماه (هشتم مارس)، و در اعتراض به زمزمه هایی که مبنی بر اجباری شدن حجاب به گوش می رسید، تجمع اعتراض آمیزی در میدان آزادی و پارک لاله ی تهران برپا شد و تا چند روز ادامه داشت. زنان خواستار آزادی انتخاب نوع پوشش برای خود بودند. دیری نگذشت که آيت‌الله طالقاني، در مصاحبه ای راديو تلويزيوني كه در پاسخ به اعتراض و تظاهرات چندروزة زنان صورت گرفت، گفت: «اسلام، قرآن و دين مي‌خواهند شخصيت زن حفظ شود، مسئله اين است كه هيچ اجباري در كار نيست... اجباري حتي براي زن‌هاي مسلمان هم نيست... چه برسد به اقليت‌هايي مانند زردشتي‌ها، يهودي‌ها، مسيحي‌ها و ديگر اقليت‌ها... حضرت آيت‌الله العظمی خمينی هم اجبار و اكراهی به صورت اكراه بيان نكرده ... ایشان نصيحتی كردند، مانند يك پدر كه به فرزندش نصيحت می‌‌كند.» دادستان وقت تهران نیز با صدور اعلاميه‌اي اعلام كرد كه با هرگونه مزاحمتي براي بانوان، به دليل نوع لباس پوشيدنشان، مقابله خواهد كرد.

اما پس از فوت آیت الله طالقانی و کنار گذاشته شدن بسیاری از نیروهای دگر اندیش بود که در سال 1363 رعايت كامل حجاب اسلامي براي زنان الزامي و بي‌حجابي جرم و مستوجب مجازات شلاق دانسته شد. در دههی شصت عدهی زیادی با استناد به این قانون و به خاطر رعایت نکردن پوشش اسلامی مجازات شدند. در سال 75، با تصويب قانون تعزيرات، اين مجازات به حبس يا جزاي نقدي تغيير پيدا كرد. بر اساس تبصرة مادة 638 قانون مجازات اسلامي «زناني كه بدون حجاب شرعي در معابر و انظار عمومي ظاهر شوند به حبس از ده روز تا دو ماه و يا از پنجاه هزار تا پانصد هزار ريال جزاي نقدي محكوم خواهند شد.» قانونی که کماکان بدون تغییر مانده است.

با آغاز ریاست جمهوری سید محمد خاتمی و بسط گفتمان آزادی خواهی و توسعهی فرهنگی و احترام به حقوق فرد بود که الگوهای پوششی جامعه نیز دستخوش تغییر شد. استفاده از مانتوهای گشاد با رنگ های تیره کم کم جای خود را به مانتوهایی با رنگ های شاد و شلوارهایی که تا آن روز "پسرانه" قلمداد می شدند می داد. لباسهای "نامتعارف" فائزه هاشمی و حضور بدون چادر الهه کولایی در مجلس ششم غضب جناح محافظه کار را هر چه بیشتر برمی انگیخت تا جایی که با نوشتن نامه به مقامات عالیرتبهی نظام خواستار برخورد با "مظاهر نامسلمانی" حاضر در جامعه و مجلس شدند. از ابتدای دوره ی دوم ریاست جمهوری خاتمی بود که شورای عالی انقلاب فرهنگی با همکاری نیروی انتظامی، دادسراها و ضابطان قضایی برخورد با پدیده ای به نام "بدحجابی" را آغاز کردند. طرحی که هر ساله با آغاز فصل گرما شدت می یابد و امسال ابعاد تازه تری به خود گرفته است.

درخواست 93 درصدی مردم

بیست روز از آغازین روزهای سال 1386 می گذشت که سردار رادان فرمانده نیروی انتظامی تهران بزرگ در کنفرانسی مطبوعاتی خبر از برخورد با مصادیق بدحجابی از ابتدای اردیبهشت ماه داد و آن را خواسته ی "93 درصدی مردم" و "حاصل از پژوهشهای علمی" دانست. رادان ضمن طبقه بندی بدحجابها به انسانهایی "فاقد هویت"، "دارای مشکلات روانی" و "دارای انحرافات اخلاقی" در مورد مصادیق بدحجابی گفت:"پوشيدن شلوارهاي كوتاه، ‌استفاده از شالهاي كوچك كه مو را نمي‌پوشاند و در اصطلاح به آنها «نوار» گفته مي‌شود، استفاده از مانتوهاي كوتاه و تنگ و لباس‌هاي كوتاه و بدن‌نما از مصادیق بدحجابی است و با آن برخورد خواهد شد." رادان ضمن توضیح سه مرحلهی ارشادی، انتظامی و قضایی با موارد مورد مصداق، از استقلال نیروی انتظامی در انجام این طرح خبر داد و اضافه کرد که نیروی بسیج "نیز می تواند مستقل از نیروی انتظامی به بدحجابان تذکر دهد."

وزير كشور نیز طی سخنانی "اهميت رسیدن به امنيت رواني در جامعه" را در اجراي اين طرح تاييد کرد و بیان داشت:«مردم انتظار دارند كه با ناامني اجتماعي، رواني و اخلاقي برخورد شود و در اين زمينه شكايات متعددي داشته‌ايم.» این سخنان در حالی زده می شود که احمدی نژاد تنها چند روز قبل از انتخابات ریاست جمهوری از عدم برخورد با پوشش جوانان خبر داده بود و گفته بود «آیا واقعا مشکل کشور ما چند تار موی یک دختر خانم است؟ جوانان ما به هر شکل و قیافه و مدلی که باشند عزیز ما هستند.»

قوهی قضائیه سستی کرده است

اظهارات سرتیپ پاسدار اسماعیل احمدی مقدم، فرمانده ناجا، در گفت و گوی ویژهی شبکهی دو تندتر از اظهارات پیشین بود. وی ضمن مثبت ارزیابی کردن طرح، هدف آن را "افزایش ضریب امنیت اجتماعی" عنوان کرد و و در مورد مصادیق طرح گفت:«بدمستي، ويراژ دادن با ماشين و ايجاد مزاحمت براي نواميس مردم، حمل سگ و داشتن آرايشهاي زننده از جمله مصاديقي است كه در اين طرح با آنها برخورد مي‌شود.» احمدی مقدم نیز مانند رادان بدحجابها را به سه دسته اما با عناوین متفاوتی چون "مفسدین"، "تشکیل دهندهی باندهای فساد" و "رهبران اوباش و تظاهر کنندگان به فساد" تقسیم نمود و در نقد قوه ی قضائیه نیز گفت که در بسیاری از موارد در برخورد با مفاسد اجتماعی "سستی" و "مماشات" از طرف قوه قضائیه است و درنتیجه این قوه باید خود را با نیروی انتظامی هماهنگ کند.

در کدام کشور با این ادبیات صحبت می کنند؟

با آن که قاضی سعید مرتضوی دادستان تهران از مصمم بودن دادسراها در حمایت همه جانبه از این طرح خبر داد اما انتقادات سرتیپ پاسدار احمدی مقدم از قوهی قضائیه کافی بود تا دیروز سید علیرضا آوایی، رئیس کل دادگستری تهران از نخستین مقامات عالی رتبه ی قوهی قضائیه باشد که بی پرواتر از دیگر مخالفان طرح، نظراتش را بیان کند. آوایی با انتقاد از سخنان احمدی مقدم آن را ناقض اصل "تفکیک قوا" دانست و اضافه کرد:« قوه‌ی قضاييه و دادگستری مکلف نيستند خود را با ضابطان هماهنگ کنند بلکه اين ضابطان هستند که

بايد آموزش و تعليمات را از قضات بگيرند و اجرا کنند». آوایی با انتقاد از لحن سخنان برخی از مقامات انتظامی اضافه کرد:« در کدام کشور و کجای دنيا حتی در عقب‌مانده‌ترين آنها با قوه‌ای که پشتوانه‌ی حيات کشور و مرکز اجرای عدالت است، با اين ادبيات صحبت می‌کنند؟"

همزمان با سخنان آقای آوایی، شاهرودی رئیس قوه قضائیه نیز با تأکید بر این اينکه "برخوردهای شديد خلاف اصل پيشگيری از وقوع جرم است"، کشاندن پای زنان و دختران به کلانتری ها را روش خطایی دانست و گفت «باز شدن پای زنان به دادسراها به جز ضرر اجتماعی منفعتی ندارد.»

مانکنها در خیابان

نمایندگان مجلس نیز در موافقت و مخالفت با طرح به بیان دیدگاه های خود پرداختند. محمدتقی رهبر نمایندهی اصفهان در موافقت با طرح دولت و نیروی انتظامی، وضعیت فعلی را برای دولت اسلامی "خجالت آور" توصیف کرد و بیان داشت :«مردی که این مانکنها را در خیابانها می بیند دیگر به زن خود در خانه توجهی نخواهد کرد و بنیان خانواده متزلزل می شود.» شهریار مشیری نماینده ی بندرعباس نیز هم صدا با چند نمایندهی دیگر مجلس، با اظهار تأسف از طرح، آن را"برخوردی سلیقه ای و شخصی" دانست و عنوان کرد:" متاسفانه ما با زور در حجاب كار مي‌‏كنيم كه فردي که از درون اعتقادي به حجاب ندارد هم مجبور است از بيرون تظاهر كند و اين جاست كه فرق مومن و غيرمومن مشخص نيست و همه چيز برپايه رياست." صحبت هایی که با واکنش تند احمدی مقدم مواجه شده است. احمدی مقدم، طی اظهارنظر انتقادی و در پاسخ به نماینده های مخالف مجلس تاکید کرد "کسانی که ناجا را به دلیل اجرای طرح امنیت اخلاقی مذمت می‌کنند باید استیضاح شوند" و در عین حال خطاب به این افراد گفت:«شما چه کاره اید؟ تا به حال در خواب خرگوشی بودید و حالا بیدار شده اید و حرف نابه جا هم می‌زنید». همچنین کلهر مشاور احمدی نژاد در امور رسانه نیز در نامه ای به رئیس جمهور خواستار "نگاه ریشه ای" به این مقوله و "پرهیز از برخوردهای تند" شده است.

278 نفر دستگر شدهاند

سخنان دو مقام ارشد قضايی و چند نماینده ی مجلس و مشاور رئیس جمهور در مخالفت با طرح و توصيهی آنها به ضابطان و دولت در پايبندی به قانون حاکی از اختلاف نظر مقامات عالیرتبهی نظام در نحوهی برخورد با آسیب های اجتماعی دارد. گفتنی است طی دو روزی که از شروع طرح می گذرد به گفتهی معاون اطلاع رسانی نیروی انتظامی تا کنون 278 نفر دستگیر شده اند و چند هزار تذکر شفاهی به زنان داده شده است. عکس زنان دستگیر شده در پروندهشان ثبت می شود تا در صورت تکرار، پرونده را به مراجع قضایی تحویل دهند.

مصادیق حجاب شرعی

مادهی 638 قانون مجازات اسلامی برای رعایت نکردن "حجاب شرعی" مجازات تعیین کرده است. اما از یک طرف با تعیین نکردن مصادیق آن دست ضابطان قضایی را باز گذاشته است تا با اعمال سلیقه قانون را اجرا کنند و از طرفی دیگر دیدگاه های متفاوت و بعضاً متضادی بین روحانیون در مورد مسأله ی حجاب وجود دارد که تعیین مصادیق "حجاب شرعی" را با مشکل روبه رو می کند. گروهی از عالمان دینی بر این عقیده اند که حجاب از "مسلمات" و "ضروریات" اسلام است و در زمره ی قوانین اجتماعی می گنجد که ضمانت حقوقی دارد و لازم الاجراست. آن ها برای اثبات گفته های خود به آیاتی از قرآن اشاره دارند که زنان(زنان پیامبر یا زنان آزاد) را ملزم به پوشاندن سر و گردن خود با پوششی به نام جلباب می کند. گروهی نیز بر این باورند که حجاب یک الزام اخلاقی دینی است و لزوماً نمی توان آن را به الزامی فقهی و یا حقوقی تبدیل کرد. مانند دروغ گفتن که یک الزام اخلاقی است اما در قانون مجازاتی برای آن در نظر گرفته نشده است. محسن کدیور در مورد پوشش زنان می گوید:« آیا می توان حجاب را برای کسانی که اعتقادی به این امر ندارند به عنوان یک قانون قابل مجازات درآورد؟ ... من در این زمینه تردید دارم و معتقدم پوشش را بايد به شکل آزادانه و اختیاری و تنها با پشتوانه ايمان برای زنان مسلمان قرار دهیم ... افراد آزادانه باید انتخاب کنند ...»

شادی صدر از فعالین حقوق زنان نیز در این باره می گوید که «هیچ پیشینه ای در متون تاریخی و فقهی اسلام وجود ندارد که کسی را به خاطر بی حجابی مجازات کرده باشند ... در رساله‌هاي عمليه و كتاب‌هاي فقهي پيش و پس از استقرار حكومت اسلامي در ايران، ذكري از مجازات براي بي‌حجابي يا بدحجابي و، در نتيجه، الزامي و حكومتي بودن حجاب به ميان نيامده است ... » با این حال خانم صدر تاکید می کند که قرار گرفتن مجازات "بی حجابی" در قسمت تعزیرات قوانین مجازات اسلامی حکایت از آن دارد که حاکم اسلامی بنا به مصلحت و شرایط جامعه می تواند آن را تغییر دهد.

ماده 12 اعلامیهی جهانی حقوق بشر

جمهوری اسلامی ایران یکی از صد و نود و دو کشوری است که اعلامیه ی جهانی حقوق بشر را امضا کرده و با پیوستن به دو کنوانسیون مدنی-سیاسی و اقتصادی-اجتماعی-فرهنگی خود را مکلف به اجرای مفاد آن دانسته است. قوانین داخلی کشورها نباید با قوانین بین المللی که به امضای آن دولت می رسد تناقض داشته باشد. در ماده ی 12 اعلامیهی جهانی حقوق بشر می خوانیم : «حریم خصوصی افراد محترم است ... احدی نباید مورد مداخله های خودسرانه واقع شود ...» در تفسیری که کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل از مادهی دوازده دارد آمده است«حوزهی خصوصی ... شامل تمام امور و فضاهایی می شود که در آن ها نه دولت و نه جامعه حق تصمیم گیری ندارند ... فرد می تواند آزادانه در مورد امور خصوصی و شخصی اش تصمیم بگیرد ...» و در مورد مصادیق امور خصوصی و شخصی نیز به مواردی اشاره می کند که "انتخاب نوع لباس" یکی از آن هاست.

سخن آخر

بانیان طرح دو هدف اصلی از اجرای آن در سطح شهر تهران را "افزایش امنیت" و "خوشایند شدن محیط برای مردم" عنوان کرده اند. حال سؤال این جاست که در حالی که طبق اصل 2 قانون اساسی، نظام جمهوری اسلامی برپایهی کرامت و ارزش والای انسان بنا نهاده شده است، آیا برخورد قهرآمیز با شهروندان و به وجود آورردن شرایطی در جامعه و اخیراً دانشگاه که در آن کرامت انسانی، شرافت، احساسات و عواطف انسانی مورد توهین واقع شوند جایز است؟ آیا طرح مبارزه با بدحجابی می تواند به خوشایندتر کردن محیط برای مردم ختم شود؟ و آیا این اقدامات به جز دامن زدن به نارضایتی و سرخوردگی شهروندان جامعه و دانشجویان دست آورد دیگری به دنبال خواهد داشت؟ شاید بهتر باشد این سؤال ها را از همان 93 درصدی بپرسیم که فرماندهی محترم نیروی انتظامی تهران یادی از آنها کرده بودند.

خبرنامه شماره 59

khabar-name — Wed, 30 May 2007 16:48:18 GMT

ببر كاغذي

تاكتيك كلاسيكي براي پيروزي در عرصه هاي جنگ و نبرد سياسي وجود دارد كه شامل چهار مرحله است: منزوي ساختن حريف، محاصرهي او، تنگ كردن دايره محاصره و وارد كردن ضربه.

آمريكا در برخورد با جمهوري اسلامي ايران مشخصا از اين تاكتيك پيروي مي كند و اگرچه فراز و نشيب هاي در اجراي سناريوي خود داشته است، به طور كلي تاكنون به نتايج موفقيت آميزي رسيده است.

عرصه ديپلماسي

در عرصه ديپلماسي اساسا فعاليتهاي آمريكا پيرامون پرونده فعاليتهاي هسته اي ايران بوده است. از زماني كه يكي از سازمانهاي اپوزوسيون ايران اقدام به فاش كردن اطلاعاتي پيرامون فعاليتهاي هسته اي جمهوري اسلامي كرد(سيمور هرش روزنامه نگار آمريكايي چندي پيش در گفتگويي عنوان كرد كه در واقع سازمان امنيت اسراييل اين اطلاعات را به دست آورده اما براي مشخص نشدن ميزان نفوذ اش در دستگاه هاي ايران اطلاعات را به اين سازمان داده است) پرونده فعاليتهاي هسته اي ايران به جريان افتاده است. اين پرونده مدتي طولاني در آژانس و سپس در شوراي امنيت بررسي شده است. در تمام اين مدت ايلات متحده به گفته كاندوليزا رايس «صبر» فراوان از خود نشان داده است. صبري كه هدف آن رسيدن به توافق با ايران نبوده است. كاملا بر عكس؛ صبر كرده است كه ايران، خود فرصت سوزي كند، صبر كرده است تا مذاكرات به نتيجه نرسد و از اين صبر و شكيبايي نتيجه هايي در خور گرفته است. اروپا را از يك نيروي ميانجي به متحدي براي خود و دشمني براي ايران تبديل كرده است، روسيه و چين را مجبور كرده است گام به گام حمايت هاي ديپلماتيك شان از ايران را كاهش دهند، چشم بر منافع خود در ايران بپوشند، گردن به خواسته هاي ايلات متحده بگذارند و شاهد بغرنج تر شدن اوضاع اين پرونده شوند.

كار به آنجا رسيده است كه امروز تعليق غني سازي به يك الزام بين المللي تبديل شده است(چه اين الزام روي كاغذ پاره نوشته شود و چه روي كاغذ هاي تا نخورده) كه حتي با انجام اين تعليق نيز بسياري از تحريم هاي هسته اي به قوت خود باقي مي ماند و در صورتيكه ايران به قطعنامه هاي شوراي امنيت سازمان ملل عمل نكند، گام به گام در مرداب قطعنامه هاي پياپي(تا مرز اقدام نظامي با حمايت يا بي حمايت سازمان ملل)فرو مي رود.

عرصه منطقه اي

به طور خلاصه بايد بگوييم كه دولت آقاي احمدي نژاد ذخيره هاي دولت سيد محمد خاتمي را در عرصه منطقه اي تنها «مصرف» كرده است. در دوره رياست جمهوري سيد محمد خاتمي، جنگ عراق رخ داد. هزينه هاي اين جنگ از كيسه شهروندان ايالات متحده پرداخت شده بود، ايلات متحده بود كه با اميد و آرزوهاي فراوان به عراق آمده بود، ايالات متحده بود كه آبروي خود را، هستي امپرياليستي خود را در اين جنگ به گرو گذاشته بود و به منطقه آمده بود. در مدتي كوتاهي پس از سرنگوني صدام، جمهوري اسلامي كه شر همسايه اي مانند صدام(سني، پان عربيست، با سابقهي خصومت ديرين با دولت و ملت ايران) از سرش كنده شده بود با كشوري در همسايگي خود روبرو بود كه مي توانست جدي ترين متحد اش در منطقه باشد، دولتي شيعي داشته باشد، مردمي داشته باشد كه دل خوشي از ايلات متحده ندارند. در عمل نيز اين اتفاق رخ داده بود. در لبنان و فلسطين نيز متحدين ايران توانسته بودند روز به روز قدرت بيشتري كسب كنند و در هر موقعيتي به عنوان اهرم فشار جمهوري اسلامي بر آمريكا و اسراييل به كار روند. سوريه نيز نه تنها از نشان دادن نزديكي خود با ايران باكي نداشت بلكه اين نزديكي را نقطه قوتي براي خود مي ديد.

در طول يك سال و نيم گذشته جمهوري اسلامي قدم به قدم از مواضع منطقه اي خود عقب رانده شده است: جمهوري اسلامي هميشه از حماس و حزب الله به عنوان تهديدي عليه اسراييل استفاده مي كرد. غافل از اينكه اين تهديد تا زماني موثر است كه «تهديد» باقي بماند. پس از درگيري هاي گسترده در فلسطين و بلافاصله پس از آن جنگ تمام عيار اسراييل و لبنان مشخص شد كه حزب الله حداكثر مي تواند يك نيروي «مقاومت» باشد، نه يك «اهرم فشار». جنگ لبنان اگرچه پيروزي كوتاه مدتي براي نيروي مقاومت لبنان به حساب مي آمد اما در بلند مدت يك بازنده بيشتر نداشته است: جمهوي اسلامي ايران. اين اتفاق تنها يك دليل ساده داشته است: در شرايط «غير جنگي» حزب الله متحدين سياسي را بر حاميان نظامي ترجيح مي دهد. نزديكي فوق العاده حزب الله با نيروهاي سكولار (بخصوص حزب كمونيست لبنان) در اين روزها جلوه بارز اين رويداد است.

در عراق نيز روند حوادث آنچنان محيرالعقول بوده است كه هر ناظري را به تعجب وا مي دارد. ماجراي اعدام صدام يكي از عجيب ترين رخدادهاي منطقه در طول اين سالها بوده است. در عرض يك شب همه چيز عليه شيعيان، فارس ها و جمهوري اسلامي برگشت. انگار نه انگار كه صدام را ايلات متحده سرنگون كرده است و انگار نه انگار آمريكا حامي اصلي اعدام پيش از موقع صدام بوده است. فيلمي كه از صحنه اعدام صدام منتشر شد(با فرياد هاي «يا مقتدا، يا مقتدا») درگيري هاي منطقه را به درگيري شيعه و سني، عرب و فارس تبديل كرد. يكي از نزديك ترين متحدين جمهوري اسلامي از ترس رويارويي با جهان عرب تشييع جنازه اي نمادين براي صدام گرفت(!) و نزديكان صدام عهد بستند كه در عراق جوي خون از ايرانيان راه بيندازند. آمريكا كه پيش از اين چند ده هزار نفر از ارتش بعث را براي رويارويي با جيش المهدي و مقتدا صدر در عربستان تجهيز كرده بود آماده ضربه زدن به جيش المهدي گشت و مقتدي صدر كه سال گذشته در ايران دلگرمي داده بود كه در صورت هر تهديدي عليه ايران عراق را گورستان آمريكاييان خواهد كرد از ترس جان خود مخفي شده است.

آنچه كه در اين يك سال و نيم در عرصه منطقه اي مي بينيم به شكل خلاصه عبارت است از: از زير فشار درآمدن آمريكا به عنوان يك امپرياليست اشغالگر، نزديكي كشور هاي عرب منطقه با يكديگر و با اسراييل در برابر جمهوري اسلامي ايران، سوختن مهره هاي ايران در منطقه، كاهش نفوذ ايران در عراق و بخصوص تحت فشار قرار گرفتن و ناامني نيروهاي ايران در عراق.

عرصه داخلي

ايلات متحده در ايران بخصوص در دو زمينه اصلي سرمايه گذاري كرده و اميد بسته است :

اول- در عرصه قوميت ها و استانهاي حاشيه اي ايران(كردستان، خوزستان و سيستان و بلوچستان و كمي هم آذربايجان )سعي كرده است بر بستر نارضايتي عمومي و ستمي كه به قوميت ها در ايران مي رود، گروههاي وابسته به خود را پرورش دهد و حمايت كند. اين گروه ها يا بر پايه مذهب(سني گرايي متعصب و بنياد گرا) و يا بر پايه زبان و قوميت شكل گرفته اند و اگرچه مسوولان نظام اسلامي آنها را ضعيف، فاقد هرگونه پايگاه مردمي و ناتوان معرفي مي كنند اما در واقع مشخص است كه هر روز قدرت بيشتري كسب مي كنند و مي توانند دردسر هاي اساسي براي دولت مركزي به وجود بياورند. در اوضاع كنوني ايران كه سازو كار هاي دموكراتيك براي بيان مطالبات قوميت ها و كسب حقوق آنها وجود ندارد و در شرايطي كه جريان هاي اصيل عدالت خواهانه از بيم تعقيب فرصتي براي فعاليت ندارند راه براي گسترش اين جريانات باز باز است

دوم- در عرصه اقتصادي، ناكارآمدي دولت نهم و سياست هاي ويرانگر اين دولت (خصوصي سازي ها كه البته در ادامه سياستهاي دولتهاي پيشين است، تزريق بي رويه پول نفت كه در كوتاه مدت مشكلات را كاهش مي دهد و در بلند مدت آن ها را ريشه دارتر مي كند، بال و پر دادن به سرمايه داري سوداگر و سرمايه داري انحصاري ميليتاريستي) همراه شده است با تحريم هايي كه عليه ايران وضع شده است(و سنگينتر از اين نيز وضع خواهد شد). اين دو مساله در كنار يكديگر بالقوه خطرناك ترين تهديدات را براي حاكميت جموري اسلامي ايران به وجود خواهد آورد.

اگرچه مسوولين نظام اسلامي اين مشكلات را ناچيز مي شمرند( البته در تريبونهاي رسمي و در تبليغات) اما ايالات متحده آمريكا و متحدانش بسيار روي اين دو زمينه اصلي حساب كرده اند و سرمايه گذاري مي كنند. مائو امپرياليسم را «ببر كاغذي» مي داند. بارها در طول تاريخ به تجربه ثابت شده است كه اين اظهار نظر درست است و امپرياليسم ببر كاغذي است. در ويتنام، در كوبا، در ونزوئلا... امپرياليسم ببر كاغذي است اما در مواجهه با ببر هاي واقعي، در مواجهه با خلق هاي ضد امپرياليست! نه در مواجهه با حاكميت هايي كه ديري است از مردمان خود جدا شده اند. در واقع تنگ كردن عرصه محاصره بر حاكميت جمهوري اسلامي در عرصه داخلي از آن روزي شدت يافت كه اين حاكميت خود راه جدايي نهايي را برگزيد. انتخاباتي پر از تقلب را برگزار كرد و سرمايه داري ميليتاريستي با شعار اقتصادي و براي سركوب سياسي به ميدان آمد. در واقع انتخاب حاكميت، راه را براي موفقيت آمريكا باز كرد: به جاي اصلاح ساختار سياسي و فرصت دادن به طرح شدن مطالبات اقتصادي، حاكميت راه قبض قدرت و تحديد دموكراسي، امنيتي كردن مسايل قومي و گماردن فرماندهان نظامي به استانداري ها، سركوب جنبش كارگري و ... را در پيش گرفت و به اين «ببر كاغذي» بزرگترين خدمت را كرد.

آنچه كه به نظر مي رسد، در عرصه هاي ديپلماسي، منطقه اي و داخلي، سه مرحله اول از اين تاكتيك كلاسيك(منزوي ساختن حريف، محاصرهي او و تنگ كردن دايره محاصره) انجام شده است و ديري نخواهد پاييد كه مرحله آخر- وارد كردن ضربه- در دستور كار قرار بگيرد.

خبرنامه شماره 57

khabar-name — Mon, 28 May 2007 20:30:18 GMT

انتخابات و تحليل هاي عجيب و غريب

آقايان اصلاح طلب !!!

« مصطفي شعبان‌زاده »

انتخابات 24 آذر ماه روزي سرنوشت ساز براي همه گروه‌هاي سياسي، چه گروههاي حاكم و چه گروه‌هاي خارج از حكومت بود. از سويي دولت مهرورز اولين برگزاري انتخابات را تجربه مي‌كرد و اين در حالي بود كه با بروز اختلاف نظر ميان طيف گسترده حاميان دولت، تنها يك ليست خود را حاميان رئيس جمهور مي‌ناميدند و از سويي ديگر تمام گروه‌هاي دوم خردادي و اصلاح طلب با هم متحد شده بودند تا بعد از سه شكست متوالي در انتخابات‌هاي اخير، مقبوليت خود را به راي مردم بگذارند. اصلاح طلبان با توجه به تفرق در جناح مقابل و اتحاد در جناح خودي اين گونه تحليل مي‌كردند كه « تنها يك مانع در سر راه خود داريم و آن هم عدم شركت گسترده مردم است» و با اين تحليل بدون انجام تبليغ گسترده براي ائتلاف و برنامه‌هاي مديريتي خود، تمام تلاش خود را معطوف به تشويق مردم براي شركت در انتخابات كردند. جالب اين جاست كه اين تحليل عجيب و غريب در شرايطي ارائه مي‌شد كه در انتخابات رياست جمهوري در حالي شكست خوردند كه مشاركت مردم چندان پايين هم نبود. به هر حال دوستان اصلاح طلب با اين اوصاف وارد صحنه انتخابات شدند و تصور مي‌كردند كه اگر مشاركت مردم در شهري مثل تهران« بيش از نصف ميانگين كل كشور» باشد قطعا ائتلاف شان پيروز قاطع عرصه انتخابات خواهد بود. اما چنين نشد.

در حالي كه كل آراي ماخوذه در تهران بيش از يك ميليون و ششصد هزار برگه بود، تنها چهار نفر از كانديداهاي اصلاح طلب توانستند به گروه 15 نفره شوراي شهر راه پيدا كنند و جالب اين جاست كه نفراول از اين 4 نفر كسي نبود جز هادي ساعي، دارنده مدال‌هاي مختلف ورزشي در جهان و يكي از محبوب‌ترين ورزش كاران كشور كه كمتر از يك چهارم آراي ماخوذه را به نام خود ثبت كرده بود.

شكست اصلاح طلبان به همين جا ختم نشد. اصلاح طلبان با گذشت چند ساعت از شروع شمارش آرا ادعاي ناسالم بودن انتخابات را مطرح كردند و حتي مدعي شمارش نادرست آرا شدند ( البته از دولتي كه خود با توسل به بي اخلاقي ها و تخلف‌هاي انتخاباتي به قدرت رسيده است، انجام از اين دست اقدامات بعيد نيست) اما نكته جالب اين جاست كه مدعيان غير سالم بودن انتخابات و تقلب در شمارش آرا تنها به حرافي‌هاي مكرر اكتفا كردند و ديگر هيچ. آقاياني كه مي‌خواستند مدافع و حامي حقوق مردم باشند حتي از حق خودشان هم نتوانستند دفاع كنند!!!

به راستي اصلاح طلبان به دنبال چه مي‌گردند؟ بعد از گذشت 9 سال از دوم خرداد هچنان در حال و هواي انتخابات رياست جمهوري 76 و پيروزي به ياد ماندني خاتمي سير مي‌كنند و گويي هنوز از آن واقعه چنان سرمست و خشنودند كه حتي نمي‌توانند از فضاي جامعه خود يك تحليل ساده اما درست داشته باشند و سرانجام اين مي‌شود كه مفتضحانه در مقابل دولت عوام فريب و حاميان آن شكست مي‌خورند و حتي نمي‌توانند از حق خود دفاع كنند.

بعد از گذشت 9 سال از خرداد 76 خالي از لطف نيست اگر بار ديگر 20ميليون راي خاتمي را مرور كنيم. بخش عظيمي از حاميان خاتمي را توده مردم يعني كساني كه زير فشارهاي اقتصادي دوران سازندگي به سختي زندگي خود را مي‌گذراندند، تشكيل مي‌دادند. مردم ديگر توان تحمل 8 سال توسعه ناعادلانه اقتصادي را نداشتند. بنابراين اكثر قريب به اتفاق آن ها به خاتمي كه فكر مي‌كردند با شعار توسعه فرهنگي و توسعه سياسي مخالف سياست‌هاي ناعادلانه سردار سازندگي است، اعتماد كردند و او را به رياست دولت هفتم برگزيدند.

گرچه خاتمي ادامه دهنده سياست‌هاي نابه هنجار اقتصادي دولت گذشته نبود اما گويي فراموش كرد كه چرا توده عظيم مردم به او راي دادند. مردم نان مي‌خواستند نه توسعه فرهنگي. مردم زندگي بهتر و راحت تر مي‌خواستند نه تماشاي تئاتر با بهاي كمتر...

اصلاح‌طلبان گويي هنوز نفهميده‌اند كه در جامعه اي كه70% مردم آن زير خط فقر زندگي مي‌كنند شعارهاي فرهنگي كه آن هم اكثرا شامل همان 30% بالاي خط فقر مي‌شود راه به جايي نمي‌برد و تازه اگر هم بفهمند خصلت آهستگي ليبرالي سراغشان مي‌آيد و قدم‌هايشان متقارب مي‌شود و كمي بعد مي‌ايستند. البته مشكل در گروه‌هاي اصلاح‌طلب از اين هم بيشتر است و هنوز هم نمي‌دانند در كجاي كار قرار دارند. اپوزيسيون، اصلاحات‌چي، عامل حكومت و... بعد از هفت سال ترجيح مي‌دهند محافظه كارانه در مورد وقايعي مانند 18 تير يا قتل‌هاي زنجيره‌اي صحبت كنند. خاتمي كه روزگاري پيشتاز جنبش اصلاحات محسوب مي‌شد امروز با بيان اين مطالب كه «ممكن است در انتخابات تخلفاتي صورت گيرد كه به دليل سيستم انتخاباتي ما امري اجتناب ناپذير است» بيش از پيش خصلت محافظه كاري خود را عيان مي‌سازد. آقاياني كه ترجيح مي‌دهند اكنون محافظه كارانه در برابر همه چيز نهايتا به حرف زدن‌هاي مكرر بسنده كنند حقشان همان است كه در آراي مردم جايي نداشته باشند و همان معدود رايشان هم پايمال شود.

سرانجام جنبش اصلاحات(برخاسته از نظريات دوم خردادي ها) اين شد كه سوم تير فرا رسيد و دولتي با « شعار نفت سر سفره مردم» و ادعاي «از بين بردن مافياي نفتي» ( كه البته هيچ كس نفهميد اين مافياي نفتي كجا بود و كي از بين رفت و نفت سر سفره مردم رفت يا دولت سر سفره نفت مردم) توانست مردم را با خود همراه كند و زمام كار را به دست بگيرد اما قطعا همواره اوضاع اين گونه نخواهد بود كه اصولگرايان بتوانند با عوام فريبي و سر دادن شعارهاي عامه پسند و بي‌اخلاقي‌هاي انتخاباتي، از ضعف اصلاح‌طلبان و فقدان گروه‌هاي سياسي مستقل و قوي، استفاده كنند و از صندوق راي پيروز بيرون بيايند و برنده كودتاهاي خاموش و بدون سر و صدا باشند. روزي همين صندوق‌هاي راي تابوت اقتدارگرايي و تماميت خواهي خواهد شد.

به هر حال اگر چه 24 آذر روزي برجسته در سرنوشت ايران مي‌نمود اما روزي بود مثل بسياري از روزهايي كه به تاريخ ايران گذشته است و فقط يك پيام از آن به گوش مي رسد:

«خاتمي رفت اصلاحات مرد.»

خبرنامه شماره 56

khabar-name — Wed, 23 May 2007 06:49:18 GMT

رايحه خوش تقلب!

24آذر ماه روز سرنوشت‌سازي در عرصه معادلات سياسي كشور بود، اولين تجربه انتخاباتي كشور در زمان دولت مهرورز از جنبه‌هاي بسياري حساسيت‌هاي ويژه‌اي را با خود به همراه داشت.

براي اصلاح‌طلباني كه در سه انتخابات گذشته شكست‌هاي پياپي‌ را متحمل شده بودند انتخابات سومين دور شوراهاي شهر و روستا فرصت مناسبي بود تا بار ديگر مقبولت خود در ميان مردم را در بوته آزمايش قرار دهند.

اصلاح‌طلبان كه در انتخابت شوراي شهر دوم به دليل بي‌تفاوتي و عدم شركت مردم، و در انتخابات مجلس هفتم به دليل رد صلاحيت‌هاي گسترده و بي‌سابقه شوراي نگه‌بان نتوانسته‌ بودند به پيروزي دست يابند، در نهمين دور انتخابات رياست جمهوري براي تعيين نامزدي مشترك كه تمامي جريانات موسوم به دوم خرداد بر روي آن به توافق برسند دچار اختلاف شدند و در نهايت با سه كانديد از سه طيف مختلف (و چهار كانديد اگر مهرعليزاده را نيز جزو كانديداهاي اصلاح طلب بدانيم) وارد عرصه انتخابات شدند. اولين نتيجه اين اقدام اصلاح‌طلبان، تقسيم بيش از 17ميليون راي مردم بين كانديداهاي آنان بود كه منجر به صعود محمود احمدي‌نژاد به دور دوم انتخابات، آن هم تنها با پنج ميليون راي شد. (در اين جا تقلب‌هاي انتخاباتي، اعم از هدايت سازمان يافته آرا و يا تقلب در شمارش آرا مد نظر قرار نمي‌گيرد)

پس از شكست هاشمي رفسنجاني در دور دوم انتخابات رياست جمهوري و پيروزي محمود احمدي‌نژاد، اصلاح طلبان كه دچار شوكي غير قابل باور شده بودند، به اشتباهات خود پي برده و ظرف مدت نزديك به يك سال و نيمي كه از روي كار آمدن دولت جديد تا برگزاري انتخابات شوراهاي شهر فرصت داشتند بار ديگر سعي كردند تا اختلافات خود را تا حد امكان كنار گذارده و به ليستي مشترك براي شركت در انتخابات برسند. نتيجه چندين ماه تلاش و دوندگي سران جبهه اصلاحات به سركردگي شخص سيد محمد خاتمي، انتشار ليستي با عنوان «ائتلاف بزرگ اصلاح طلبان» بود كه اميدهاي زيادي به پيروزي آن در انتخابت مي‌رفت. اما اين تنها بخشي از ماجرا بود.

در طرف مقابل جبهه اصلاح طلبان جبهه ديگري وجود داشت كه پس از هشت سال (اگر مبنا را دوم خرداد 76، يعني آغاز رسمي جنبش اصلاحات فرض كنيم) توانسته بود تمام نهادهاي انتخابي نظام را در اختيار بگيرد. اصولگراياني كه پيروزي‌هاي خود را با فرصت‌طلبي ليست آبادگران در دومين انتخابات شوراي شهر آغاز كرده و خيلي زود به مجلس و دولت دست يافتند، به همان سرعتي كه به پيروزي دست يافتند دچار اشتباهاتي شدند، كه رقيب اصلاح‌طلبشان از همان ناحيه ضربه خورده بود.

سه پيروزي پياپي انتخاباتي خيلي زود توهم شكست ناپذيري را نزد اصولگرايان به وجود آورد، توهمي كه سبب شد جريانات مختلف اين جناح به فكر سهم‌خواهي از قدرت كسب شده بيافتند. اختلافات در اين جريان براي اولين بار در تعيين شهردار جديد رخ نمود، جايي كه شوراي شهر دوم، نزديك‌ترين نهاد به احمدي‌نژاد كه بزرگترين عامل پيروزي وي در انتخابات رياست جمهوري نيز محسوب مي‌شود، با چرخشي غير منتظره محمدباقر قاليباف، بزرگترين رقيب احمدي‌نژاد در ميان جريان اصول‌گرا را به شهرداري تهران انتخاب كردند. همين انتخاب سبب بروز اختلافاتي گسترده ميان رييس جمهور و شوراي شهر شد كه به صورت عدم راه يابي چمران به ليست حاميان احمدي‌نژاد در انتخابات شوراي سوم بروز يافت.

اصول‌گرايان تنها يك سال پس از پيروزي احمدي‌نژاد دچار اختلافي شدند كه اصلاح‌طلبان هشت سال پس از پيروزي خاتمي به آن رسيده بودند. اختلافي كه منجر بدان شد تا در انتخابات شوراي شهر حداقل دو ليست عمده تحت نام اصول‌گرايان منتشر شود. يكي ليست «اصول‌گرايان اصلاح‌طلب» كه حاميان قاليباف محسوب مي‌شدند و از حضور چهره‌هايي نظير چمران و سردار طلايي بهره مي‌بردند و ديگري ليستي كه مهرداد بذرپاش، رييس بسيج سابق دانشگاه شريف و مشاور جوان احمدي‌نژاد با نام «رايحه خوش خدمت» تشكيل داده بود و با قرار دادن نام پروين احمدي‌نژاد در آن به تابلويي براي حاميان احمدي‌نژاد تبديل شد.

با توجه به اين شرايط، انتخابات سومين دوره شوراهاي شهر را مي‌توان از جنبه‌اي ديگر فرصتي براي بررسي عملكرد طيف‌هاي مختلف اصول‌گرايان در نزد مردم دانست. با گذشت كم‌تر از دو سال از دوران رياست جمهوري احمدي‌نژاد، در مورد تغييرات احتمالي در محبوبيت و مقبوليت وي در ميان مردم اختلاف نظرهاي بسياري وجود داشت. عده‌اي معتقد به كاهش شديد مقبوليت وي در نزد مردم بودند و در برابر عده‌اي ديگر آراي او را رو به گسترش مي‌دانستند. بي‌شك هيچ نظرسنجي و آماري نمي‌توانست به دقت و گستردگي يك انتخابات وزن هر يك از گروه‌ها را مشخص سازد، اما اين حقيقت تنها در گرو يك امر است: برگزاري يك انتخابات سالم.

از مدت‌ها پيش دغدغه‌هاي بسياري در مورد برگزاري انتخابات توسط دولت مهرورز وجود داشت، دغدغه‌هايي كه به نظر مي‌رسيد دولت‌مردان عدالتخواه نيز هيچ علاقه‌اي به برطرف كردن آن نداشتند. سخنان پورمحمدي، وزير كشور، مبني بر اينكه «سال ديگر انتخابات را همان گونه كه مي‌خواهيم برگزار مي‌كنيم»، در كنار ديگر اظهار نظرهاي وي نظير «علاقه شخصي من پيروزي اصول‌گرايان است» بيش از پيش اصلاح‌طلبان را نسبت به سلامت انتخابات دچار ترديد كرد. ترديدهايي كه با پايان يافتن زمان انتخابات و آغاز مرحله شمارش آرا بيش از پيش گسترش يافت و با اقدامات عجيب و بي‌سابقه مسئولين دولتي از نوعي ترديد به حقيقتي تلخ بدل گشت.

تا آخرين ساعات روز شنبه و علي‌رغم گذشت بيش از 24ساعت از پايان انتخابات، فرمانداري و مسئولين وزارت كشور حتي حاضر نشدند تعداد تعرفه‌هاي صادر شده را نيز اعلام كنند. هرچند حضور گسترده و غير قابل پيش‌بيني مردم در ساعات پاياني برگزاري انتخابات، (البته غير قابل پيش‌بيني در حد شوراها) اميدهاي پيروزي قاطع اصلاح‌طلبان را به شدت بالا برده بود، رسانه‌هاي نزديك به دولت كه خود به خوبي از شكست سنگين و قاطع حاميان دولت مطلع بودند در اقدامي هماهنگ اقدام به پخش شايعه پيروزي سه تن از سران ليست رايحه خوش خدمت، يعني پروين احمدي‌نژاد، مهرداد بذرپاش و زريبافان نمودند تا فضا را براي اعلام نتايج شوكه كننده آرا آماده كنند. شيوه ديرينه‌اي كه همواره براي كاستن از واكنش‌هاي اعتراض‌آميز نتايج تقلب در انتخابات به كار گرفته مي‌شده و مي‌شود.

مهرداد بذرپاش، شخصي كه تنها 48ساعت قبل از انتخابات بازرسان انتخاباتي را به باد كتك گرفت و با اين كار پيشينه درخشان فعاليت‌هاي دانشجويي خود را بار ديگر در اذهان زنده ساخت، اكنون و به لطف حمايت‌هاي بي دريغ دولت عدالت گستر به عنوان يكي از پنج كانديداي برتر انتخابات تهران معرفي مي‌شود، از چنين انتخاباتي تنها يك رايحه به مشام مي‌رسد، رايحه خوش تقلب.

خوزستان و سيستان و بلوچستان و كمي هم آذربايجان )سعي كرده است بر بستر نارضايتي عمومي و ستمي كه به قوميت ها در ايران مي رود، گروههاي وابسته به خود را پرورش دهد و حمايت كند. اين گروه ها يا بر پايه مذهب(سني گرايي متعصب و بنياد گرا) و يا بر پايه زبان و قوميت شكل گرفته اند و اگرچه مسوولان نظام اسلامي آنها را ضعيف، فاقد هرگونه پايگاه مردمي و ناتوان معرفي مي كنند اما در واقع مشخص است كه هر روز قدرت بيشتري كسب مي كنند و مي توانند دردسر هاي اساسي براي دولت مركزي به وجود بياورند. در اوضاع كنوني ايران كه سازو كار هاي دموكراتيك براي بيان مطالبات قوميت ها و كسب حقوق آنها وجود ندارد و در شرايطي كه جريان هاي اصيل عدالت خواهانه از بيم تعقيب فرصتي براي فعاليت ندارند راه براي گسترش اين جريانات باز باز است

شده است با تحريم هايي كه عليه ايران وضع شده است(و سنگينتر از اين نيز وضع خواهد شد). اين دو مساله در كنار يكديگر بالقوه خطرناك ترين تهديدات را براي حاكميت جموري اسلامي ايران به وجود خواهد آورد.

اگرچه مسوولين نظام اسلامي اين مشكلات را ناچيز مي شمرند( البته در تريبونهاي رسمي و در تبليغات) اما ايالات متحده آمريكا و متحدانش بسيار روي اين دو زمينه اصلي حساب كرده اند و سرمايه گذاري مي كنند. مائو امپرياليسم را «ببر كاغذي» مي داند. بارها در طول تاريخ به تجربه ثابت شده است كه اين اظهار نظر درست است و امپرياليسم ببر كاغذي است. در ويتنام، در كوبا، در ونزوئلا... امپرياليسم ببر كاغذي است اما در مواجهه با ببر هاي واقعي، در مواجهه با خلق هاي ضد امپرياليست! نه در مواجهه با حاكميت هايي كه ديري است از مردمان خود جدا شده اند. در واقع تنگ كردن عرصه محاصره بر حاميت جمهوري اسلامي در عرصه داخلي از آن روزي شدت يافت كه اين حاكميت خود راه جدايي نهايي را برگزيد. انتخاباتي پر از تقلب را برگزار كرد و سرمايه داري ميليتاريستي با شعار اقتصادي و براي سركوب سياسي به ميدان آمد. در واقع انتخاب حاكميت راه را براي موفقيت آمريكا باز كرد: به جاي اصلاح ساختار سياسي و فرصت دادن به طرح شدن مطالبات اقتصادي، حاكميت راه قبض قدرت و تحديد دموكراسي، امنيتي كردن مسايل قومي و گماردن فرماندهان نظامي به استانداري ها، سركوب جنبش كارگري و ... را در پيش گرفت و به اين «ببر كاغذي» بزرگترين خدمت را كرد.

خبرنامه شماره 55

khabar-name — Sun, 20 May 2007 20:36:18 GMT

باز بايد سرنوشت از سر نوشت

تنها هشت سال كافي بود، تنها هشت سال براي به مرداب رسيدن سيلاب اصلاحات. فاصله ميان شور و شوق بي‌سابقه‌اي كه به حماسه دوم خرداد 76 انجاميد، تا رخوت و ركودي كه سرانجامي چون محمود احمدي‌نژاد داشت به يك دهه هم نرسيد. ما فراموش كرده بوديم كه «رهرو آن است آهسته و پيوسته رود».

چهار سال دور اول رياست جمهوري سيد محمد خاتمي، سال‌هاي اوج گيري جريان اصلاحات بود، سال‌هاي اتحادي فراگير در ميان مردم، كه هيچ سدي را در راه دست‌يابي به خواست‌هاي به تعويق افتاده‌اش بر نمي‌تافت، سال‌هايي كه نه «شوراي نگهبان»، نه «حكم حكومتي» و نه «جهت دهي سازمان‌يافته آرا»، هيچ يك توان باز داشتن قطار اصلاحات را نداشتند. دوراني كه علي‌رغم مقاومت‌ها و كارشكني‌هاي كم‌سابقه، كه به عريان‌ترين وجه ممكن رخ نمود، مطبوعات رونقي بي‌نظير يافته بودند؛ تنوع و تيراژ فوق‌العاده نشريات تنها يك پيام را به همراه داشت: هرگاه كه مردم بخواهند بدانند، هيچ چيز و هيچ كس نمي‌تواند آن‌ها را از اين حق باز دارد. اما چه زود گذشت، چه زود فراموش شدند روزهاي شعار «اصلاحات برگشت ناپذير است».

در توضيح و تشريح دلايل شكست اصلاحات، (اگر قبول كنيم كه شكستي هرچند مقطعي را پذيرفته است) دلايل بسياري آورده و مي‌آورند و در اين ميان بازار متهم ساختن ديگران بسيار داغ است، همواره اين گونه بوده و اين بار نيز استثنايي رخ نداده است. سرخوردگي ناشي از عدم كسب اهداف و آرزوهايي، كه زماني به محور اتحاد مردم بدل شده بود، خيلي سريع‌تر از آنچه تصور مي‌شد سبب گشت تا اعتماد كم‌سابقه مردم به اصلاح طلبان، نه تنها به بي‌اعتمادي، كه حتي به نوعي بغض و كينه بدل شود، مردم اصلاح‌طلبان را مسببين شكست حركتي مي‌دانستند كه در واقع خود (مردم) آن را ايجاد كرده بودند و خود وارثان و صاحبان اصلي آن بودند. خود صاحب آن بودند اما حراست از آن را برعهده ديگران مي‌دانستند، ديگراني كه هرچند از خود آنان بودند، اما همه آنان نبودند، و نتيجه آنكه آنچه را همه با هم به دست آورديم، همه با هم از دست داديم.

مرور آن روزها ديگر نه تنها جذابيتي ندارد، كه همراه است با اندوهي دردناك، با احساسي گنگ از نوعي شكست؛ نوعي احساس گناه كه همواره سعي مي‌كنيم خود را از آن رها سازيم و با متهم ساختن ديگران و نثار بد و بيراه به زمين زمان، اگر به جبران آن نمي‌پردازيم، لااقل وجدان خود را آسوده كنيم؛ اما اين همه نبايد سبب شود تا از ياد ببريم كه سياست عرصه قهر و آشتي نيست. به نظر مي‌رسد براي درك اين موضوعي به اندازه كافي هزينه داده‌ايم، به اندازه كافي از راه به بيراهه كشيده شده‌ايم و در نهايت به اندازه كافي متحمل شكست گشته‌ايم.

مرور اتفاقات گذشته به قصد افسوس امري بيهوده است، اما اين حقيقت نبايد مانع از بازخواني تاريخ جهت درس گرفتن از اشتباهات گذشته شود، اشتباهات و شكست‌هايي كه بهتر و بيشتر از هر چيز ديگر مي‌توانند نقش آموزگار و رهبري براي حركت‌هاي آينده را ايفا كنند.

درست چهار سال پيش جنبش اصلاحات به مرحله‌اي رسد كه توانست شرايط برگزاري آزادترين انتخابات تاريخ كشور را مهيا سازد. انتخابات دومين دوره شوراهاي شهر و روستا بدون هيچ شك و اغراقي آزادترين و سالم‌ترين انتخابات تاريخ كشور در دوران پس از انقلاب بود، اما در برابر اين گام مثبت از جانب اصلاح‌طلبان حكومتي، با تحريمي آميخته با بي‌تفاوتي از جانب مردم روبرو شد. هرچند كه شايد از يك طرف بتوان سرخوردگي و نااميدي مردم از روند اصلاحات را ناشي از وجود عناصري دانست كه در غالب نام اصلاح‌طلب بزرگترين خيانت‌ها را در حق اين جنبش مردمي كردند و عملكردشان بزرگترين خدمت در حق اقتدارگرايان بود، اما از جانب ديگر اين حقيقت را نيز نبايد فراموش كرد نتيجه اين بي‌تفاوتي، پيروزي ليستي بود كه توانست تنها با كسب آراي 1.5درصد از واجدين شرايط شهر تهران به عنوان نمايندگان شوراي اين شهر انتخاب شود. همين نمايندگان 1.5درصد از مردم تهران شهرداري را انتخاب كردند كه توانست به بهترين وجه از موقعيت خود در اين سمت استفاده كند و با سرعتي باور نكردني از چهره‌اي گم‌نام به فردي شناخته شده بدل گردد.

از جانب ديگر بزرگترين پيام عدم شركت مردم در انتخابات آزاد شوراي شهر به بخش اقتدارگراي حاكميت، اين بود كه آزاد بودن انتخابات تاثير چنداني در كشاندن مردم به پاي صندوق‌هاي راي نداشته است و اين خود سبب شد تا بزرگترين مانع بر سر راه بستن فضاي انتخابات از جانب اقتدارگرايان برداشته شود. ترس از عدم شركت گسترده مردم در يك انتخابات فرمايشي كه همواره چون كابوسي تماميت‌خواهان را مورد آزار قرار مي‌داد به يك‌باره فرو ريخت و نتايج اين امر بسيار زود و حتي به طرزي غيرقابل پيش‌بيني در رد صلاحيت گسترده نامزد‌هاي اصلاح طلب در مجلس هفتم رخ نمود. ظرف كمتر از يك سال از آزادترين انتخابات كشور به فرمايشي‌ترين رسيديم. اگر بتوانيم خود را راضي كنيم تا نام انتخابات را براي نمايشي كه در سال 82اجرا شد به كار بريم، بي‌شك بايد برگزاري چنين انتخاباتي را بايد لكه‌ ننگي نازدودني بر دامان دولت و نظام دانست، اما باز هم پذيرفتن اين حقيقت نبايد سبب فراموشي اين نكته شود كه بي‌تفاوتي چنين شهامتي را در حاكمان ايجاد كرده بود.

گام اول در شكست‌هاي انتخاباتي اصلاح‌طلبان، كه عده‌اي از آن با عنوان پيروزي اصول‌گرايان ياد مي‌كنند، در شوراي شهر دوم برداشته شد و بسيار سريع به مجلس و دولت نيز كشيده شد. ظرف مدت سه سال تمامي نهادهاي انتخابي نظام كه گام به گام و مرحله به مرحله به دست اصلاح‌طلبان افتاده بودند در اختيار «اصول‌گرايان عدالت‌خواه» افتاد. گام‌هايي كه مردم هر يك را با تحمل‌ هزينه‌هايي گزاف و در جهت دست‌يابي به دموكراسي برداشته بودند به ناگاه پس كشيده شدند و جز افسوس ردي بر جاي نگذاشتند.

هرچند اصلاح‌طلبان در دومين دوره رياست جمهوري سيد محمد خاتمي با انتقادات گسترده‌اي از جانب حاميان مردمي خود مواجه بودند و علي‌رغم اينكه اين انتقادات گاه از سر حد اعتراض عبور مي‌كرد و به متهم ساختن اصلاح‌طلبان به خيانت نيز منجر مي‌شد، اما باز هم شكست آنان در انتخابات براي تمامي همان حاميان بسيار گران تمام شد و بيش از پيش بر سرخوردگي نااميدي مردم افزود.

به نظر مي‌رسد كه مردم و اصلاح‌طلبان در دوري باطل اسير گشته‌اند، نااميدي و سرخوردگي مردم از تغييراتي بنيادين، آنان را به نوعي انزوا مي‌كشد و انزواي مردم عرصه را براي ترك‌تازي اصول‌گرايان فراهم مي‌سازد و اقدامات آنان نيز منجر به حاشيه كشيده شدن بيشتر اصلاح‌طلبان مي‌گردد. دوري باطل كه شكستن آن جز با همتي دوباره از جانب مردم ميسر نخواهد شد. تنها و تنها همان مردمي مي‌توانند خود را از اين گرداب نجات دهند، كه اتحادشان در دوم خرداد76 همگان را متحير ساخت.

جمعه اين هفته سومين دوره انتخابات شوراهاي شهر و روستا برگزار ميگردد. خوشبختانه رد صلاحيت‌كانديداهاي اصلاح‌طلب، حداقل در شهر تهران، به نحوي بوده است كه حتي چيزي بيش از شرايط برگزاري يك انتخابات حداقلي را فراهم ساخته است. حال بار ديگر نوبت مردم است تا در مورد سرنوشت خود و كشورشان تصميم بگيرند. به نظر مي‌رسد بار ديگر بايد سرنوشت از سر نوشت.

خبرنامه شماره 54

khabar-name — Sun, 20 May 2007 17:24:18 GMT

دانشگاه با برگزاری انتخابات آزاد شورای مركزي

انجمن اسلامی دانشجويان مخالفت كرد

آتش زيرخاکستر راشعله ور نکنيد

«مصطفي شعبانزاده»

بار دیگر گذر تاریخ ما را به شانزدهمین روز آخرین ماه پاییز رهنمون می‌کند. روزی که سالیان سال است سرخی فریاد آزادی خواهي و آرمان خواهی دانشجو را زنده نگه داشته است. روزی که بوی خون مبارزان راه آزادی و برابری هنوز از آن به مشام می‌رسد. روز سر دادن فریاد مردن و ذلت نپذیرفتن.

روز تاریخی شانزدهم آذر، سالروز شهادت سه تن از دانشجویان آزاده و سالروز گرامی‌داشت جنبش دانشجویی، در حالی فرا می‌رسد که شمار قابل توجهی از دانشجویان دانشگاه‌های کشور، به جرم ابراز عقیده و دفاع از آزادی و پافشاری برای کسب حقوق مسلم خود در قید احکام سنگین و ناعادلانه کمیته‌های انضباطی و حتی نهادهای غیر دانشگاهی هستند. عدم ثبت نام حدود 70 دانشجو در مقاطع مختلف تحصیل به بهانه فعالیت‌های سیاسی این دانشجویان لکه ننگی در کارنامه دولت نهم به جا گذارد که تا سال‌ها بر پیشانی اصول‌گرایان اقتدارطالب باقی خواهد ماند و حتی تکذیب‌های پی در پی امثال وزیر علوم هم قادر به پاک کردن این لکه ننگ نخواهد بود. عدم صدور مجوز برای برگزاری انتخابات آزاد شورای مرکزی انجمن‌های اسلامی، تعطیلی‌هاي پياپي انجمن اسلامي دانشگاه‌های مختلف، و به دنبال آن ناآرامی و درگیری در مهم‌ترین دانشگاه‌های کشور، تصفیه اساتید به جرم انتقاد و هم صدا نبودن با سیاست‌های دولت نهم، شکستن رسم انتخاب رؤسای دانشگاه‌ها توسط هیأت‌های علمی و انتصاب رؤسایی که حتی بعضاً فاقد تحصیلات دانشگاهی هستند، همه و همه، عدم انعطاف پذیری و برنتافتن هر گونه صدای مخالف از سوی دولت‌مردان را بيش از پيش عيان ساخته است.

مسئولین«خدمت‌گزارترین دولت» بعد از انقلاب که ظاهراً از تمام گروه‌های دانشجویی بسیج و از تمام دانشجویان فقط بسیجیان را به رسمیت می‌شناسند، به سرعت درصدد قلع و قمع کردن تمام گروه‌های غیر هم صدا و مستقل در دانشگاه‌ها برآمدند و در راه وصول به این هدف اقتدارطلبانه، پیش از همه، نهادهای منتخب دانشجویان، از جمله انجمن‌های اسلامی را نشانه رفته‌اند و سعی در جدا کردن این نهادها از حامیان و صاحبان واقعی آن‌ها یعنی دانشجویان و نهایتاً تعطیلی آن‌ها داشته‌اند و متأسفانه در میان غفلت‌ دانشجويان در بسیاری از دانشگاه‌ها به هدف خود رسیده‌اند و گویی این بار قرعه به نام بهترین دانشگاه کشور، دانشگاه صنعتی شریف رقم خورده است تا با ایجاد خلل در کار گروه‌های منتخب و حامی دانشجویان، و نهایتاً تعطیلی آن‌ها، آخرین تریبون‌های اعلام مخالفت دانشجویان در برابر سیاست‌های نادرست دولت و ناعدالتی‌ها را از آنان سلب کنند. مسئولین دانشگاه به پشتیبانی از آقایان وزارت‌نشین در اولین گام در راه تعطیلی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف، درصدد مخالفت با انتخابات آزاد شورای مرکزی این نهاد برآمده‌اند و برای کم‌رنگ‌تر کردن هرچه بیشتر حمایت دانشجویان از این نهاد مستقل دانشجویی، برگزاری انتخابات آن را منوط به داخلی بودن آن در ميان اعضاي انجمن نموده‌اند. به راستی این عمل مسئولین جز جدایی انجمن از صاحبان اصلی آن یعنی دانشجویان چه هدفی را دنبال می‌کند؟

بعد از روی کارآمدن «اسلامی‌ترین و انتقادپذیرترین» دولت بعد از انقلاب اوضاع جنبش‌های دانشجویی هر روز وخیم‌تر و البته نگران کننده‌تر و خطرناک‌تر می‌شود تا به این جا که اکنون در آستانه روز بزرگ و فراموش ناشدنی 16 آذر قصد ایجاد خلل در برگزاری انتخابات یکی از نهادهای مستقل دانشجویی را در سر می‌پرورانند. ظاهراً دولتمردان عواقب ناخوشایند ایجاد این محدودیت‌ها را فراموش کرده‌اند.

گرچه جنبش دانشجویی امروز یکی از محنت انگیزترین دوره‌های خود را سپری می‌کند و با آغاز به کار دولت نهم بیش از پیش در موضع ضعف قرار گرفته است اما فشارهای وارد بر این جنبش هیچ گاه نتوانسته است اعتراضات دانشجویی را متوقف کند.

دانشجويان در طول تاریخ در هیچ کجای دنیا به خصوص ایران برای مدت زیادی توان ساکت ماندن در برابر بي‌عدالتي را نداشته‌اند و همواره بعد از دوره نه چندان طولانی رکود و سکوت، آتش زیر خاکستر را شعله ور ساخته‌اند و البته در این بین بیشترین صدمه را نهادهای حکومتی و مسببین این اتفاقات متحمل شده‌اند. نویسنده این سطور به مسئولین دانشگاه هشدار می‌دهد که این جا دانشگاه است و شما با دانشجویان روبرو هستید. دانشجو توان آن را ندارد که بیش از این حقوق مسلم خود را پایمال ببیند، تحقیر شود و باز هم سکوت کند. آقايان آتش زیر خاکستر را شعله ور نکنید.

خبرنامه شماره 53

khabar-name — Wed, 16 May 2007 19:04:18 GMT

سزای نه گفتن!

«محمد مصطفوي»

انسان‌ها به حکم انسان بودنشان دارای حق و حقوقی اند که اگر از آنان سلب شود دیگر نمی توان نام انسان را به آنان اتلاق کرد. آزادی در افکار و شیوه زندگی یکی از این حقوق بنیادین انسان بودن محسوب می‌شود؛ زیرا انسانی که اختیار افکار خود را ندارد و فقط اجازه دارد به گونه ای مورد پذیرش جامعه و یا حاکمان رفتار و فکر کند به هر چیزی می تواند مانند باشد الا انسان. جامعه‌ای نیز که از همچنین انسان نماهایی تشکیل شده باشد روح طراوت خود را از دست می‌دهد و جایگاهی می‌شود برای سرکوب و نابودی استعداد. بنابراین شاید مهم‌ترین وظیفه یک حکومت فراهم آوردن بستر مناسب برای آزادی انسان‌ها باشد که در سایه این آزادی بتوانند استعدادهای خود را شکوفا کنند و جامعه را زنده نگه دارند. اما دولت نهم به تنها چیزی که عمل نکرده وظیفه اصلی‌اش است و همیشه به جای تبلیغ و ترویج دگر اندیش بودن با تمام توان به مبارزه با دگر اندیشان و دگر باشان پرداخته و سطح یک دولت را به دستگاهی برای پرداخت کوپن و وام ازدواج در برابر گرفتن آزادی انسان‌ها کاهش داده است.

آری انسان نبودن اولین بهایی است که در مقابل کوپن یک ملت باید بپردازد و به فراموشی سپاراندن شرافت گذشته بزرگترین وظیفه فرهنگی یک دولت گدا پرور می باشد .البته با توجه به اهمیتی که فرهنگ ملت بر دیگر مسائل آنها دارد دولت اگر سهام عدالت را هم خوب نداد باید شرافت را خوب به گور ببرد. در همین راستا دولت نهم هم با تمام توان خود - که منجر به کم خواب شدن رئیس جمهور نیز شده- سعی در پاک کردن صورت مسئله شرافت دارد. برای همین هم قبل از آنکه سهام عدالت را توزیع کند علی الحساب از برگزاری سالگرد قتل‌های زنجیره ای جلوگیری می کند تا مردم فراموش کنند زمانی کسانی بودنند که چون حاضر نشدند همچون دیگران فقط سرهایشان را پایین بیندازند و خواستند انسان بودن خود را حفظ کنند، کشته شدند.

پرستو فروهر گفت:« برگزاري مراسم بزرگداشت داريوش و پروانه فروهر حتي در منزل آن دو مرحوم ممنوع اعلام شده است». در کشورمان در بعضی مواقع این سوال پیش می آید که قانون اساسی جز برای کتاب شدن و به فروش رسیدن چه کارکرد دیگری دارد؟ که برگزاری بزرگداشت دو نفری ممنوع می‌شود که یک زمانی کشته شدن آنان مهمترین مسئله کشور بود و بر ملا کردن پرونده قتل آنان درخشان ترین عملکرد دولت اصلاحات. ناگفته نماند کوپن‌دهندگان پا را از تعیین و تکلیف فعالیت‌های درون خانه شهروندان دولت مهرورزی نیز فراتر گذارده‌اند و برای فامیل و خانواده های مردم همیشه در صحنه هم برنامه‌هاي جالبي دارند؛ تا جاییکه فرزند پروانه و داريوش فروهر با بيان اينكه به من رسما ابلاغ شده است كه "امسال برگزاري مراسم بزرگداشت داريوش و پروانه فروهر حتي در خانه آنان ممنوع است" ، گفت: از امروز صبح ماموران نيروي انتظامي دو طرف كوچه منزل فروهر را بسته‌‏اند و حتي از ورود اقوام نزديك به كوچه مذكور جلوگيري مي‌‏كنند.

خبرنامه شماره 52

khabar-name — Wed, 16 May 2007 13:59:18 GMT

هر كجا مي‌روم آسمان همين رنگ است!

سه حكايت

«صادق نوابي»

حكايت اول: حتما اشتباهي شده!!

دو انتخابات در پيش رو داريم، شوراها و خبرگان. شوراي نگهبان ابتكار بامزه اي به خرج داده: در انتخبات شوراها نامزدهاي اصلاح طلب را در شهرستان ها رد صلاحيت كرده ولي در تهران دست و دل باز تر بوده است. پلتيك شوراي نگهبان كارساز شده و اصلاح طلبان كه نمي توانند در تهران مشاركت كنند و در شهرستانها مشاركت نكنند و نمي توانند كه در هيچ جا مشاركت نكنند تصميم گرفته اند در همه جا مشاركت كنند. از طرف ديگر عده اي از رد صلاحيت شدگان اسلامشهر(60 نفر) خدمت حاج آقا كروبي رسيده اند و شكايتشان را پيش ايشان برده اند، غافل از اينكه ايشان اگر مي توانستند باغچه مبارك خودشان را بيل مي زدند و كاري براي كانديداهاي حزب خودشان مي كردند.

آيت الله صادقي(سرپرست حوزه علميه كماليه) هم نامه اي به دبير شوراي نگهبان نوشته اند و نسبت به رد صلاحيت حجت الاسلام عباسي فرد اعتراض كرده اند و اعلام كرده اند كه رد صلاحيت آقاي عباسي فرد بر اساس «شايعه و مكر و اكاذيبي بوده كه فرد يا افراد مغرض داعيه دار و از خدا بي خبر منتشر كرده اند». الله اعلم.

پارلمان اروپا هم در قطعنامه اي كه عليه ايران نوشته به رد صلاحيت كانديداهاي شوراها اشاره كرده. آقاي نجفقلي حبيبي هم كه رد صلاحيت شده اند حسابي از رد صلاحيت خودشان تعجب كرده اند(بر عكس ما كه ديگر از هيچ چيز تعجب نمي كنيم) و در نامه اي به شوراي نگهبان گفته اند كه :«قطعا در اين رويه اشتباهي صورت گرفته است»! غافل از اينكه اين شتري است كه دير يا زود جلوي در خانه همه خواهد خوابيد.

مجمع روحانيون مبارز هم كه كانديداهاي شاخص خبرگان اش در تهران(مجيد انصاري، هادي خامنه اي و ارسنجاني) رد صلاحيت شده اند در حال «بررسي» شهرستان هاست تا «تصميم نهايي»(؟!) خود را بگيرد. جالب است كه آيت الله ارسنجاني و آقاي انصاري هم اكنون عضو مجلس خبرگان هستند.

حكايت دوم: !!stand up

هر كانالي كه بزنيد تصاوير درهم و برهمي مي بينيد كه در هنگام ضرب و شتم يك دانشجوي ايراني در كتابخانه يك دانشگاه مشهور آمريكايي گرفته شده. دانشجوي بيچاره كه احتمالا كارت شناسايي اش را دير به پليس نشان داده(!) با باتوم برقي مورد حمله قرار مي گيرد.

پليس ديوانه مدام داد مي زند:« stand up»! و همشهري بيچاره ما كه ناي از جا بلند شدن ندارد با خودش مي گويد:«هر كجا مي روم آسمان همين رنگ است».

بله! شما چه در ايران باشيد و چه در آمريكا باتوم مي خوريد، چون دانشجو و ايراني هستيد. اما تفاوتهايي هم وجود دارد: در ايران باتوم پلاستيكي مي خوريد، هميشه مي خوريد و زياد مي خوريد. در آمريكا باتوم برقي مي خوريد، گهگاه مي خوريد و احتمالا تا زماني كه توان stand up شدن داشته باشيد. در ايران اگر باتوم بخوريد آمريكايي‌ها محكوم مي كنند، در آمريكا اگر بخوريد سخنگوي وزارت امور خارجه و انواع مقامات باتوم زن و باتوم انديش محكوم مي كنند. در هرصورت شما دانشجويي ايراني هستيد: اين جرمتان. باتوم هم مي خوريد: اين هم مجازاتتان! نوش جانتان!

حكايت سوم: بابا تو ديگه كي هستي!

آقاي پرزيدنت احمدي نژاد هم درباره سفرهاي استاني خود و درباره تاثير اين سفرها بر روي پرزيدنت‌هاي ديگر كشورهاي جهان گفته اند: «اين سفر هاي استاني روي رهبران دنيا نيز تاثير داشته و هرگاه كه ما تماس مي گيريم مي گويند به سفر هاي دوره اي يا استاني رفته اند». لذا لازم است نكاتي چند را خدمت آقاي رييس جمهور متذكر شويم:

1) هميشه به سفر آقاي رييس جمهور.

2) شايد وقتي كه آقاي رييس جمهور با سران كشورهاي خارجي تماس مي گيرند منشي پرزيدنت‌هاي خارجي به قصد «پيچوندن» آقاي احمدي نژاد چنين حرفي مي زنند.

3) شايد بهتر باشد آقاي رييس جمهور در ديدارهايشان با پرزيدنت هاي خارجي شماره تلفن همراه آقايان را هم بگيرند تا در سفر هاي استاني هم بتوانند با پرزيدنت‌ها تماس بگيرند.

4) شايد بهتر باشد پرزيدنت‌هاي خارجي يك كار كارشناسي و يك بررسي روي نتايج سفر آقاي احمدي نژاد هم داشته باشند. از جمله اينكه چند درصد مصوبات اين سفرها اجرا شده و ...

خلاصه اينكه «كارم از گريه گذشته‌ست، به آن مي خندم»!

خبرنامه شماره 51

khabar-name — Tue, 15 May 2007 16:58:18 GMT

سلام بر دمکرات ها

وابستگی سیاست داخلی کشورهای جهان به سیاستهای خارجی دیگر کشورها، در جهانی که آن را دهکده میخوانند، روز به روز در حال افزایش است. با افزایش سهم و میزان تاثیر گزاری هر کشور در معادلات بینالمللی، اثر گذاری تغییرات داخلی آن در جهتگیری سیاستهای جهانی نیز پررنگتر میگردد.

با این توضیحات، ناگفته پیدا است که در وضعیت کنونی جهان، تغییرات داخلی ایالات متحده، به عنوان بزرگترین بازیگر عرصه سیاستهای جهانی، از بالاترین اهمیت برای دیگر کشورهای جهان برخوردار است، همین امر سبب شده تا نتایج انتخابات در آمریکا، به عنوان بارزترین شیوه و عامل تغییر در سیاستهای این کشور، در تمامی کشورهای جهان، از جانب فعالین و صاحبنظران سیاسی به شدت مورد پیگیری قرار گیرد.

هفته گذشته و در جریان انتخابات میاندورهای کنگره و سنای آمریکا، حزب دموکرات این کشور موفق شد تا رقیب جمهوریخواه خود را با قاطعیت شکست دهد و به برتری شش ساله آن در مجلسین ایالات متحده خاتمه بخشد. این پیروزی واکنشهای گستردهای را در اقصی نقاط دنیا به همراه داشت که «آسوشيتدپرس» به درستی آن را «استقبال جهانی از پیروزی دموکراتها» خواند.

در اقدامي غير منتظره، بيش از 200 نماینده سوسياليست پارلمان اروپا، نتايج انتخابات آمريكا را «آغازي براي پايان دادن به شش سال كابوس جهان» دانستند. «آندرس فوگ راسموسن»، نخست وزير دانمارك در يك سخنراني تلويزيوني ابراز اميدواري كرد رييس‌جمهور آمريكا و كنگره‌ي جديد اين كشور بتوانند به شيوه‌اي مشترك در خصوص مسايل عراق و افغانستان دست يابند. «هوگو چاوز»، رييس‌جمهور ونزوئلا كه همواره از مخالفان دولت بوش محسوب مي‌شود، اين انتخابات را يك راي‌گيري «انتقام‌جويانه» عليه جنگ عراق و فساد در داخل دولت بوش خواند. «دانيل اورتگا»، رييس‌جمهور تازه منتخب نيكاراگوئه نيز در جمع هزاران تن از حاميانش در سخنراني پيروزي‌ اظهار داشت: «جمهوري‌خواهان شكست خوردند چون همواره مي‌خواستند در جنگ باشند و جنگ هميشه از جانب همه‌ي مردم امري رد شده است». «حافظ حسين احمد»، از قانونگذاران مخالف پاكستاني با استقبال از نتايج انتخابات در آمریکا گفت: «بوش بايد كنار گذاشته شود، محاكمه شود و همانند صدام به مرگ محكوم شود».

اما به راستی این همه استقبال و شعف از به روی کار آمدن دموکرات‌های آمریکا به چه دلیل است؟ به عبارت دیگر، تغییر حزب حاکم در آمریکا تا چه حد در دیگر نقاط جهان موثر و حائز اهمیت است؟

بی شک یافتن پاسخی دقیق و کامل برای این پرسش، در حد و توان نگارنده این مقاله نیست، در این جا تنها سعی خواهد شد تا تاثیرات احتمالی نتایج انتخابات آمریکا در ایران مورد بررسی قرار گیرد و در این راه بیش از هر چیز به تاریخچه تحولات داخلی ایران در قبال تغییر سیاست در آمریکا پرداخته خواهد شد.

در سال 1952 میلادی، «دوایت آیزنهاور»، کاندیدای جمهوریخواهان توانست تا در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده به پیروزی دست باید. 8 سال دوران ریاست جمهوری او (1331-1339ه.ش.) در ایران مصادف بود با کودتای ننگین 28 مرداد، که به سرنگونی دولت ملی دکتر مصدق انجامید. پس از آن نیز موجی گسترده از سرکوب و خفقان، که از شهریور 20 و سقوط رضاخان تا آن زمان بیسابقه بود کشور را فرا گرفت. اما با پایان یافتن دوران ریاست جمهوری آیزنهاور و شکست جمهوریخواهان در برابر «جان اف کندی» نامزد دموکراتها، وضعیت در ایران نیز به کلی تغییر کرد، تا جایی که شاه انقلاب معروف خود، یعنی «انقلاب شاه و مردم» و یا «انقلاب سفید» را در دستور کار قرار داد. طرح اصلاحات گسترده عرضی و همچنین اعطای حق رای به زنان ایرانی در سال 42، بدون شک بی ارتباط با فشارهای کندی بر شاه نبود. ترور کندی در 1963 (1342ه.ش.)، دوران سه ساله ریاست جمهوری وی را ناتمام گذارد و علیرغم پیروزی مجدد دموکراتها به رهبری «لیندون بنیز جانسون» در انتخابات سال 1963، شرایط هرگز به دوران جوانترین رییس جمهور مقتول آمریکاباز نگشتاما بیشک کندی، موثرترین رییس جمهور آمریکا در تاریخ ایران پیش از انقلاب نبود. در سال 1976 (1355ه.ش.) «جیمی کارتر»، یک بار دیگر دموکراتها را پیروز عرصه انتخابات آمریکا کرد. وی پس از کسب مقام ریاست جمهوری، بلافاصله سیاست معروف حقوق بشر خود را در پیش گرفت و در این راه حتی از اعمال فشارهای گسترده به بزرگترین همپیمان آمریکا در منطقه، یعنی شاه ایران هم خودداری نکرد. بر اثر همین فشارها، فضای سیاسی کشور به طرز کم سابقهای آزاد شد. عده بسیاری از زندانیان سیاسی مورد عفو قرار گرفتند و مطبوعات از آزادی عمل بیشتری برخوردار گردیدند. همین فضای نسبتا باز سبب افزایش سرعت حرکت قطار انقلاب شد، به نحوی که هیچ یک از انقلابیون داخلی و یا صاحبنظران خارجی باور نمیکردند که انقلاب ایران با این سرعت به پیروزی برسد.

اما عکسالعمل نظام جدید ایران (جمهوری اسلامی) در قبال اقدامات دموکراتها، یعنی اشغال سفارت و گروگانگیری دیپلماتهای آمریکایی، آنچنان اقبال مردم آمریکا را از اعضای این حزب برگرداند، که کارتر نتوانست برای دومین بار به پیروزی دست یابد و این اتفاق در آمریکا نسبتا نادر، و نشان دهنده اوج نارضایتی مردم از عملکرد یک رییس جمهور است. برانگیخته شدن احساسات مردم آمریکا در جریان اشغال سفارت این کشور در ایران، بی شک بزرگترین عامل شکست کارتر و دموکراتها در انتخابات سال 1980 بود که سبب شد تا این حزب برای مدت 12 سال از قدرت به دور بماند.

پیروزی «دونالد ریگان» در انتخابات 1980 (1359ه.ش.) و دوران هشت ساله ریاست جمهوری وی، همراه بود با هشت سال جنگ و تحریم برای کشور و مردم ایران. پس از وی نیز «جرج بوش» پدر در انتخابات 1988 جمهوریخواهان را به پیروزی رساند. در مدت این 12 سال (1359-

1371)، علاوه بر اوضاع بینالمللی ایران که با وجود جنگ و تحریم به شدت رو به وخامت گذارده بود، اوضاع سیاسی در داخل کشور نیز به شدت بسته و خفقانآمیز شد. تعطیلی و حذف بسیاری از احزاب و گروههای شرکت کننده در انقلاب از جانب یک گروه، سرکوب انتقادات مخالفین به بهانه لزوم حفظ اتحاد در زمان جنگ و در نهایت حذف وحشیانه دگراندیشان کشور در جریان قتلهای زنجیرهای، تنها چند نمونه از وقایع ناگوار در این دوران هستند. دورانی که سرانجام با روی کار آمدن «بیل کلینتون» و بازگشت مجدد دموکراتها به پایان رسید.

کلینتون، که بسیاری وی را بهترین رییس جمهور تاریخ آمریکا میدانند، اهمیت ویژهای برای حل مسالمتآمیز اختلافات کشورش با ایران قائل بود. بیشک گزافه نخواهد بود اگر وقوع حرکت گسترده و جنبشوار دوم خرداد 76، و اوج گیری اصلاحات در ایران را نیز تا حدودی متاثر از سیاستهای خارجی آمریکا در زمان این رییس جمهور دموکرات بدانیم. در برابر اقدامات کلینتون، که علیرغم فشارهای

گسترده از جانب طیفهای تندرو در داخل آمریکا انجام میشد، رییس جمهور اصلاحطلب ایران، «سید محمد خاتمی» نیز اقدام به برگزاری یک مصاحبه جنجالی و فرستادن پیامی تاریخی برای مردم آمریکا نمود. هرچند بسیاری این اقدام خاتمی را آغازی بر پایان جو بیاعتمادی حاکم بر روابط دو کشور میدانستند، اما جریانات تندرو و اقتدار گرای نظام، که برای بیش از بیست سال حیات خود را در نفی و دشمنی با آمریکا قرار داده بودند، بسیار زودتر از آنچه تصور میشد وارد عمل شده و از ادامه این روند اعتماد سازی جلوگیری کردند تا بار دیگر و با شکست سیاستهای صلحآمیز یک رییس جمهور دموکرات در آمریکا، نوبت به جمهوریخواهان برسد.

با پیروزی «جرج بوش» پسر، نماینده جمهوریخواهان در انتخابات سال 2001 (1380)، به زودی جریان اصلاحات در ایران نیز رو به ضعف و افول نهاد و تا آنجا پیش رفت، که با رد صلاحیت گسترده و بی سابقه نامزدهای اصلاحطلب در انتخابات دور هفتم مجلس، عملا چیزی از دموکراسی در کشور بر جای نماند. طی دوران هشت شش ساله ریاست جمهوری جرج بوش و همراه با اقدامات جنون آمیز وی در گسترش جنگ به نقاط مختلف جهان، افراطیون داخلی ایران نیز توانستند سنگرهای فتح شده توسط اصلاحطلبان را یکی پس از دیگری باز پس گیرند، تا سرانجام تندرو ترین جریان افراطی کشور دولت را به دست گیرد. جریانی که در تشابه با همتای آمریکایی خود، بی وقفه از جنگ و نبرد در جهان سخن میگوید و برای خود مبارز میطلبد.

شباهت میان سران و رهبران تندرو دو کشور، چه در گفتار و رفتار، و چه در زمینههای فکری و اعتقادی به حدی است که شاید بتوان امیدوار بود سرنوشتی مشابه در انتظار آنان باشد. مردم ایران، مدتها است که شباهت بسیاری به همتایان آمریکایی خود پیدا کردهاند. آمریکاییها دموکراتها را انتخاب کردند، آیا ایرانیان نیز به سوی دموکراسی خواهان باز میگردند؟