به بهانه برگزاری انتخابات شورای مرکزی انجمن
آخرين سنگر
«آرش»
هر حکومتی كه خود را منادي آزادی و دموكراسي ميداند، انتخابات آزاد و همگاني را به عنوان اولين و مهمترين شاخصهي آزادي در جامعه ميپذيرد و به آن تن در ميدهد. در جوامع پيشرفته كه يد طولايي در حركت به سوي دموكراسي و آزادیخواهی دارند، برگزاری انتخابات آزاد نه تنها در تعيين دولت مركزي، كه هر تشكل اجتماعي (از سنديكاهاي كارگري گرفته تا انتخاب شهردار و ...) برگزار مي شود. نهالي كه تا چندي پيش در كشور ما نيز جوانه زده و به لطف فعالیتهای مردمی در حال باليدن بود. تشكيل سنديكاهاي كارگري و تشكلهاي صنفي اقشار مختلف جامعه، در كنار انجمنهاي اسلامي دانشگاهها كه همگي شوراهاي مركزي خود را از طريق برگزاري انتخابات آزاد مي شناختند، روزنه هاي اميدي را گشوده بود كه بعد از ساليان سال آرزوي ملت ما به تحقق خواهد رسيد و مردم خود حكومت را در درست خواهند گرفت و سرنوشتشان را به میل خود رقم خواهند زد. اما چندي است كه حكومت با اشكال تراشي در اين راه ، مانع از حركت جامعهي ايران به سمت دموكراسي شده است. برخورد شدید با سندیکای اتوبوسرانی و دستگیری و فشار بر معلمان تنها گوشهای از این اشکالتراشیها بود. در محیط دانشگاه هم حکومت با سنگاندازیهای مداوم در مسیر فعالیتهای انجمنهای اسلامی، دست به تعطیلی و منزوی کردن این تشکلها زد.
تا پيش از سال 76 انجمن هاي اسلامي به عنوان پايگاه دولت در دانشگاه محسوب مي شدند و نقش تبليغاتي براي فعاليت ها و عملكردهاي دولت در دانشگاه ها را بر عهده داشتند.( اسنادی در دست است که ارگانهای دولتی برای آگاهی از وضعیت زمان تحصیل کارمندان خود نامههایی به انجمنها ارسال میکردهاند.) این روند تا سال 76 و روي كار آمدن دولت اصلاح طلب ادامه داشت تا اينكه در سال 76 انجمن ها با رويكردي انتقادي به سياست هاي دولت و به عنوان پايگاه جنبشهاي دانشجويي تغيير موضع دادند. به مرور و با بازتر شدن فضاي جامعه انجمنهاي اسلامي از آزادي عمل بيشتري برخوردار شده و با پيشگامي دانشگاه هاي تهران و با برگزاري انتخابات آزاد و سراسري، شوراهاي مركزي خود را (كه اداره كننده و مسئول كليهي فعاليتهاي انجمن اسلامي ميباشد) شناخته و براي يك سال فعاليت خود به صورت قانوني رسميت مييافتند. در این سالها حکومت به منظور پر کردن خلا انجمنها، دست به تشکیل بسیج دانشجویی و فعال کردن آن زد تا هم نقش فراموش شده انجمنها را بر عهده بگیرد و هم پایگاهی در دانشگاه برای مقابله با انجمنهای اسلامی باشد. تمامي اساسنامه ها و آئين نامه هاي داخلي این انجمنهای اسلامی از زمان بازگشايي دانشگاهها و پس از انقلاب فرهنگي به تصويب شوراي فرهنگي آن زمان رسيده و در طول نزديك به 20 سالي كه از حيات اين تشكل ها (بعد از انقلاب) ميگذرد هيچ مشكل قانوني براي ادامه فعاليت اين نهادها وجود نداشته است. دولت کریمه احمدی نژاد از طریق وزارت علوم و با سو استفاده از تفرقه میان جنبش دانشجویی اندک اندک انجمنها را به تعطیلی کشاند و حق برگزاری انتخابات را از این تشکلها به بهانههای متفاوت صلب نمود. این برخورد دولت با واکنشهای متفاوتی از طرف جامعه دانشجویی روبرو شد. در بعضی دانشگاهها (چون دانشگاه چمران اهواز ) با برخوردهایی تند انجمنها را منحل کردند. در برخی دیگر ایردات اساسنامهای را بهانه قرار داده و در برخی اجازه برگزاری انتخابات آزاد راصادر نکردند و سرسختانه در بر مواضع پا فشاری کردند. بدیهی ست لزوم پویایی و زنده ماندن هر تشکلی برگزاری انتخابات آزاد با شرکت افرادیست که آن تشکل برای دفاع از حقوق آنها و بیان دیدگاهها و نظرات آنان به وجود آمده. در خواست مسئولان دانشگاهی با برگزاری انتخابات داخلی با واکنش تند برخی از دانشگاهها همراه بود. دانشجویان با سر باز زدن از پذیرفتن این امر انتخابات را به روال هر سال و بدون مجوز رسمی از دانشگاه برگزار کردند. همین رفتار فراقانونی بهانه را برای بستن در انجمنها به مسئولان داد..
انجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیر نمونه بارز چنین اتفاقی بود. مسئولین این دانشگاه بلافاصله پس از تعطیلی مجوز تشکیل تشکل دیگری با نام « انجمن اسلامی دانشجویان مستقل» را صادر کردند که رویکردی مخالف انجمن گذشته در پیش گرفت. گرچه دانشجویان کماکان به اعتراضات خود ادامه میدهند اما دانشگاه آنها را به رسمیت نشناخته است.
در آبان، هر سال انتخابات انجمن اسلامي دانشگاه شريف، به صورت آزاد و با تاييد و نظارت مسئولين دانشگاه، با معرفی كانديداهاي شوراي مركزي انجمن اسلامي برگزار ميشد. سال گذشته بر خلاف روال ساليان قبل، مسئولين دانشگاه مجوز برگزاري انتخابات آزاد را صادر نكردند. در پي مذاكراتي كه شوراي مركزي انجمن اسلامی دانشجویان با رياست و مسئولین دانشگاه داشت، علت اين امراين طور بيان شد که طبق اساس نامه ي تشكل هاي دانشگاهي اين تشكل ها حق برگزاري انتخابات آزاد را نداشته و انتخابات بايد به صورت داخلي و تنها با حضور اعضاي تشكل انجام شود. مسئولين در برابر اين سئوال كه چرا تا به حالت مجوز انتخابات آزاد صادر شده و چرا هم اكنون اجازه برگزاري انتخابات آزاد داده نمي شود پاسخ دادند كه تا به حال خلاف قانون عمل شده و از این پس طبق قانون برخورد خواهد شد!! در ضمن در این جلسات این طور بیان شد کهکه هر تشکل باید حدود 300 عضو رسمی داشته باشد تا اجازه فعالیت بگیرد! سوال اینجاست که کدام تشکل دانشجویی در گذشته و حال این تعداد عضو رسمی و ثبت شده داشته است؟! در این شرایط دو راه کار در پیش روی انجمن اسلامس قرار گرفت:1- برگزرای انتخابات طبق روال گذشته و بدون توجه به اوامر مسئولین. 2- برگزاری انتخابات داخلی با شرکت اعضای رسمی.
با واکنشهایی که دولت در برخورد با دیگر دانشگاهها در پیش گرفته بود امکان برگزاری انتخابات آزاد وجود نداشت. سرنوشت دانشگاه امیرکبیر نشان از برخورد غیر منطقی و تند مسئولان داشت. از آنجا که انجمن اسلامی از خلال سالهای سخت گذشته با گذر از موانع و مشکلات به حیات خود ادامه داده بود و امانتیست که به دست ما رسیده، به تعطیلی کشاندن آن با دست خود غیر منطقی و ناموجه مینمود. بر این اساس انجمن تصمیم بر این گرفت که انتخابات را به صورت داخلی طبق گفته مسئولین برگزار کند تا هم جلوی بهانه تراشیهای بعدی دانشگاه را بگیرد و هم به حیات خود ادامه دهد. انجمن همچنین برگههای عضویتی را در اختیار دانشجویان قرار خواهد داد که علاقمندان به شرکت در انتخابات و عضویت در این تشکل میتوانند با پر کردن آنها به ما بپیوندند.
از آنجا كه انجمن اسلامي دانشجویان دانشگاه شریف خود را نماينده و مدافع حقوق اجتماعي و سياسي كليهي دانشجويان مي داند، خواستار برگزاري انتخاب آزاد است ولي در شرايط فعلي كه حكومت و دولت به هر بهانهاي سعي در به تعطيلي كشاندن اين تشكل با سابقه و موثر در تاريخ جنبشهاي دانشجويي دارد، منطقي است كه با برگزاري انتخابات داخلي موافقت شود. برگزاري انتخابات چه داخلي و چه آزاد ضامن حيات انجمنهاست. چرا که از این طریق دانشجویان خود را در تصمیمات انجمن سهیم میدارند. انتخاب اعضاي شوراي مركزي از طرف هر گروه و هر مسئولي به جز عموم دانشجويان به معناي خارج شدن انجمن از مسير اصلي خود (كه همانا نقش رهبري جنبش دانشجويي و رويكرد انتقادي به دولت و تامين اهداف آزادانديشي دانشجويان و .. است. ) و تبديل شدن آن به نمايندهي گروه خاصي از جامعه مي باشد. عموم دانشجویان همواره در انتخابات انجمن شرکت نمودهاند و آن را به ادامه راه خویش ترغیب نمودهاند. امیدست که انجمن کماکان به حیات خود ادامه دهد تا بتواند از حقوق حقه دانشجویان دفاع کرده و خواستههاشان را به گوش دولتمردان برساند.
ادامه مطلب
